خروش اروند همچنان باقی است
آمده ام دلم را به قتلگاه شهیدان دخیل ببندم و نگاهم را نذر آسمان مهتابی جنوب کنم. بهانه ای که برای دومین بار دلم را به این جا می کشاند بهانه ای که فکر نمی کردم روزی مرا میهمان این سرزمین عشق کند.
اروند مرا به خود می خواند، و من رو بروی اروند این رود وحشی نشسته ام. نسیم ملایمی می وزد. دستم را درون آب می برم… آبی که زمانی عده ای در آن وضو گرفتند و به عشق اقتدا کردند و پشت نخل های اینجا راز گفتند. فاتحه ای می فرستم. می دانم عزیزانی هنوز در کف این رودخانه خوابیده اند.
29 سال پیش در بهمن ماه 64 و درعملیات والفجر ۸ با رمز «یا زهرا»،چگونه به دل آب زدند؟ مگر غیر از این بود که زیر لب زمزمه می کردند: «می روم تا انتقام سیلی زهرا بگیرم».
ای اروند! آنها که در قلب تو جا گرفته اند و حتی سربندی از آنان باقی نمانده فقط تو را رو سفید نکرده اند، رهبرمان گفت: آنها اسلام را رو سفید کردند.
می دانم این آب، این موج، این خروش، این شهدا با من حرف می زنند. آری خروش جاری اروند باقی است. این جاده، این پوتین و این سربند هنوز هم باقی است.
امید کوهی
