جهاد نفس کار هرکس نیست!

من حمیدرضا هستم ، تازه دانشگاه را تمام کردم ، 24 سال دارم ، به خبرنگاری علاقه دارم ، می دانید که جبهه را ندیده ام و همین طور بسیاری از مناطق جنگی را از نزدیک ندیدم؛ در مورد جنگ بسیار فیلم و سریال و داستان دیدم و شنیدم ، ولی انصافا شندیدن کی بود مانند دیدن...

اواخر اسفند بود باید بر اساس ابلاغیه خبرگزاری بسیج؛ ایام عید را باید به مناطق راهیان نور یا اردوهای جهادی می رفتیم، من به همراه جواد (تصویربردار) قرار شد برای پوشش خبری کاروانهای راهیان نور زیارتگاه نقطه ایثار مهران و زیارتگاه شرهانی دهلران برویم.

با جواد هماهنگ کردیم که شنبه مهران باشیم ، صبح زود از ایلام حرکت کردیم بعد از طی مسافتی 90 کیلومتری به مهران رسیدیم ، قبلا اطلاعاتی در مورد مهران و موقعیت آن داشتم و چند بار به همراه خانواده و دوستان به مهران و مرز آن آمده بودم ولی اینبار تفاوت داشت ، اینبار باید پای حرف و درد دل های جوانان و زائران زیارتگاه می نشستم.

از قضا امروز هوا خیلی گرم بود به جواد گفتم واقعا اینجا توی گرمای تیرماه میشه چای درست کرد ، چطوری جنگیدند! چطوری پشتیبانی شدند.... جواد هم طبق معمول همیشه یک جواب داد والله چی بگم!!

رسیدیم به قلاویزان و فقط چند نفری خادم دیدم که داشتن آمادگی پذیرای از زائرینی پیدا می کردند که معلوم نبود کاروان ها میان یا نه؛ باد تندی می وزید و صدای بلندگو که داشت مداحی پخش میکرد فضای دیگری به قلاویزان داده بود رفتم سر آرامگاه شهید گمنامی که در آنجا بود؛ چشمم به پوتینی افتاد که داخلش یه سبزه عید بود؛ دلم گرفت برای مادری که امسال هم بدون وجود پسرش با چشمان منتظر سالش رو تحویل کرده بود...

برگشتم با چند نفر مصاحبه شروع کردم که کاروان ها رسیدن فضا شلوغ شد و اشتیاق برای خادمین منتظر زوار و منی که منتظر گزارش گرفتن بودم دو چندان شد، حرف های زیادی شنیدم از کسانی که سال نو خودشان رو با شهدا تحویل کردند و کسانی می گفتند ما آمده ایم تا سال نوی خود را با خاک مقدس قلاویزان متبرک کنیم.

هرچند که مسئول خبرگزاری گفته بود بر اساس ابلاغیه از فرماندار و بخشدار و مسئولین شهرستان مصاحبه بگیرم ولی دلم نیومد که پای صحبت کبوتران عاشق زیارتگاه نشینم، و از اونا نگم.

غروب شد و دلتنگی های قلاویزان بیشتر و بیشتر ...؛انگار دلبسته ی خاکی شدم که وجب به وجبش پاسخگوی هزاران سوال و معما بود، و ناچار روز بعد باید برای رفتن به شرهانی، خاک مقدس قلاویزان که زیارتگاه 6324 شهید بود رو ترک کنم.

دو روز مهران بودیم ، سرزمین عملیات کربلای یک و والفجرها را ترک و به سمت دهلران حرکت کردیم.

سومین روز عید نوروزم رو با سفر به شرهانی آغاز کردم؛ شرهانی که برای اولین بار به آنجا رفته بودم 50 کیلومتر از جاده دهلران به سمت خوزستان رفتم و به ی راهی پر از چاله چوله برخوردم که ....بگذریم!

به یک پل رسیدم که اسمش پل و رودخانه دویرج بود نگاهم به یک تابلو افتاد که یک گردان 360 نفر اصفهان اینجا بر اثر شدت جریان رودخانه وسیل به شهادت رسیدند آهی کشیدم و رفتم به محل یادمان...

چیزی که توجه من رو به خودش جلب کرد خادمینی بودند که از جای جای کشور اومده بودند، اصفهان، یزد، تهران، قم، مشهد و .... همشون هم دانشجو و سن های جوان! شرهانی با قلاویزان متفاوت بود .

منطقه ی دست نخورده ی که حس شهادت را در موجود زائرین راهیان نور تجلی می داد؛ شرهانی که هنوز پیکر بسیاری از شهیدان را در بالین خود نگه داشته و امسال یکی از آن شهدا با تحویل سال تفحص شده گویای هدیه خدا به مادر چشم انتظار و درمانی برای دل زائرین بی قرار حسینی بود.

شاید بقول یک جوان اصفهانی باید شهداء امضاء کنند تا بتوانیم در این زیارتگاه حضور پیدا کنیم و من هم شرمگین از شهداء بکار مصاحبه پرداختم و هر روز با جمله های زیبایی متفاوت رو به رو می شدم؛ تا جای به درد دل جوان ها و حرف های رزمندگان نشستم که انگار همین الان قرار است عملیات محرم آغاز شود.

هر سفری روزی پایانی دارد اما من تمام وجودم را در شرهانی جا گذاشتم تا جای که یک روز بعد از رسیدن به خانه گفتم بریم شرهانی همه گفتند مگه دیروز آنجا نبودی؟ من هیچ جوابی نداشتم!!! جز اینکه دلم در غربت شرهانی گم شده است...!

نوشته: حمیدرضا پورنوروز