آغاز رمضان، آغاز چشم هم چشمي ها!
نسیم خنک غروب وزیدن که گرفت، همراه با طنین دل انگیز اذان همه دلتنگی هایت سرشوق آمدند، چشمانت ملتمس لحظاتی بودند که انتظارش را می کشیدی، چشم انتظار روزهای خوب، روزهای به یاد ماندنی.
روزهای پایانی شعبان، بوی آمدن ماه خدا را دارد، ماهی که همه کوچک و بزرگ، دارا و ندار، زن و مرد چشم امید به کرم او دارند و سرسفره او متنعم می شوند، روزهایی که همه لحظه هایش فرشته ها بال می گسترند و انسان سرشار از نسیم الهی عبودیت خود را به رخ همه مخلوقات می کشد.
اما هر چه فکر می کنی نمی توانی خود را قانع کنی که چرا در چنین روزهایی که نفس کشیدن انسان هم عبادت است عده ای هنوز ثواب افطاری هایشان را در سفره های تجملاتی می جویند، غافل از این که در نزدیکی خانه خود و حتی در میان اقوامشان افرادی هستند که ثواب افطاری آنها دلچسب تر و شیرین تر است.
صد حیف که برخی ثواب افطاری را در افطار دادن می دانند نه چگونگی آن و از آن بدتر که که چه قدر در این ماه که ماه برکت خداست نعمات خدا بی علتی اسراف می شود، ماهی که باید در آن با مصرف درست و حس تشنگی و گرسنگی به یاد تشنگی و گرسنگی افراد درمانده و بی بضاعت و یاد تشنگی و گرسنگی روز قیامت باشیم.
گویی رمضان، ماه مسابقه چشم و هم چشمی تعدادی از خانواده هاست برای گستردن سفره افطاری که براي آن كلي هزينه كرده و ساعت ها وقت صرف می شود در حالي كه غلو نیست اگر بگویی سه چهارم آن سهم زباله دان منازل یا سالن های غذاخوری است.
با همه دلتنگی هایت کنار می آیی اما با این دغدغه همیشه درگیر و پریشانی که چگونه می توان از چنین معضلی پیشگیری کرد، معضلی که امروز در بافت فرهنگی جامعه برای خود جا باز کرده و دامنه اش هر روز وسیع و وسیع تر می شود.
مگر نه این که در احادیث و در روایات متعدد ما بر صرفه جویی تاکید شده و اطعام مسکینان و درماندگان در این ماه از اهمیت بسیاری برخوردار است.
افسوس سرسفره های افطاری کسانی دعوت می شوند که برای تضمین بسیاری از امورات خود، ميهمانشان كرديم غافل از این که همه امور دست خداست.
چند روزی است که همه دغدغه تو را دارند و از آن دلتنگند، چند روزی است که همه دلتنگی هایشان را مانند تو به لحظه ها می سپارند تا شوق نگاهشان، یاکریمان قنوتشان را از ربنای عاشقی شان پرکند، چند روزی است که همه چون تو سر از پا نمی شناسند تا دلربایشان را به رخ ماه تو کشند، چند روزی است که .... .
رقیه غلامی
