به بهانه 26 مهر سالگرد عروج شهدای وحدت؛
اسطوره ای که حماسه اش در تاریخ سیستان و بلوچستان ماندگار شد
اصرار داشت حتماً پسر سردار شوشتری را ببیند و کوتاه هم نمیآمد؛ بردمش کنار آقا فرجالله، دست انداخت گردن او و لابهلای اشکهایش گفت: شما به تنهایی یتیم نشدید، بلکه ما همه یتیم شدیم، امروز روز گریه بلوچهاست
به گزارش خبرنگار خبر گزاری بسیج : سیستان و بلوچستان از یاد نمی برد خاطرات تلخی را که هراز گاهی به سرکردگی آمریکا تکرار می شود که علاوه بر از دست دادن تعدادی از هموطنان باعث شناخت اسطوره هایی از منادیان وحدت در استان می شود اسطوره هایی که تنها پس از شهادتشان عمق نفوذشان نمایان می شود.
26 مهر ماه سال 88 بود که سبزپوشان سپاه با غیورمردان سفیدپوش بلوچ برای برگزاری یک برنامه وحدتآفرین گردهم جمع آمدند، رنگ قرمز برای به تصویر کشیدن پرچم سه رنگ ایران اسلامی کم بود، این عزیزان قطعه مهم پازل را با نثار خون خود کامل کردند.
سردار شهید نور علی شوشتری یکی از اسطوره هایی سیستان و بلوچستان بود که در این حادثه منادی وحدت شیعه و سنی شد چرا که از همان روزهای نخستی که قدم به سیستان و بلوچستان گذاشت بنای فکری اش همراه ساختن مردم با نظام و انقلاب بود،که طی مدت حضور چند ماهه خود در این استان محروم مرزی منشا خدمات فرهنگی، عمرانی، درمانی و امنیتی فراوان در منطقه شد
26 مهر ماه سال 88 بود که سبزپوشان سپاه با غیورمردان سفیدپوش بلوچ برای برگزاری یک برنامه وحدتآفرین گردهم جمع آمدند، رنگ قرمز برای به تصویر کشیدن پرچم سه رنگ ایران اسلامی کم بود، این عزیزان قطعه مهم پازل را با نثار خون خود کامل کردند.
سردار شهید نور علی شوشتری یکی از اسطوره هایی سیستان و بلوچستان بود که در این حادثه منادی وحدت شیعه و سنی شد چرا که از همان روزهای نخستی که قدم به سیستان و بلوچستان گذاشت بنای فکری اش همراه ساختن مردم با نظام و انقلاب بود،که طی مدت حضور چند ماهه خود در این استان محروم مرزی منشا خدمات فرهنگی، عمرانی، درمانی و امنیتی فراوان در منطقه شد
به گفته سردار محمد مارانی فرمانده قرارگاه قدس جنوب شرق کشور ،بیست و هفتم مهر 88 که در زاهدان سرگرم برنامه تشییع جنازه شهیدان بودیم، یکی از بلوچها آمد و پرسید: پسر آقای شوشتری کدام یکی از اینها است.
دیدم با چشمانی اشکبار ایستاده تا پاسخش را بدهم؛ در حالیکه بلوچها به ندرت برای مردگانشان گریه میکنند. اول پرسیدم چه کار دارد؟ و گفتم لابهلای جمعیت است و نمیشود صدایش زد.
اصرار داشت که حتماً پسر سردار شوشتری را ببیند و کوتاه هم نمیآمد. بردمش کنار آقا فرجالله، دست انداخت گردن او و لابهلای اشکهایش گفت: شما به تنهایی یتیم نشدید، بلکه ما همه یتیم شدیم. امروز! روز گریه بلوچها است.
دیدم با چشمانی اشکبار ایستاده تا پاسخش را بدهم؛ در حالیکه بلوچها به ندرت برای مردگانشان گریه میکنند. اول پرسیدم چه کار دارد؟ و گفتم لابهلای جمعیت است و نمیشود صدایش زد.
اصرار داشت که حتماً پسر سردار شوشتری را ببیند و کوتاه هم نمیآمد. بردمش کنار آقا فرجالله، دست انداخت گردن او و لابهلای اشکهایش گفت: شما به تنهایی یتیم نشدید، بلکه ما همه یتیم شدیم. امروز! روز گریه بلوچها است.
ارسال نظرات شما
