غلام چهره سیاهند و روسپید شدند

این غزل به شرح زیر است:

دلم به وسعت هفت آسمان پر از غم شد

حلول ماه ربیع است یا محرم شد

غزل به یاری این دل دوباره آمده است

ببین که قلب قلم خیمه گاه ماتم شد

دخیل واژه «امن یجیب» می‌آید

کنار پنجره فولاد، عشق، مرهم شد

دوباره از دل هر سنگ ناله ای برخاست

دوباره چشم فلک بی قرار نم نم شد

به رنگ لاله نشستند واژه‌ها یعنی

به سوگ ایل شقایق زمان فراهم شد

هزار نیزه به قلب ستارگان می‌خورد

اگر چه قامت خورشید بی امان خم شد

غلام چهره سیاهند و روسپید شدند

دوباره حادثه کربلا مجسم شد

و شامگاه صفر سر رسید و می‌خوانم

حلول ماه ربیع است یا محرم شد