آسیب های خلاء دفاعی

در اوج حملات هوایی رژیم بعث عراق به شهرهای ایران، زمانیکه خبر بی دفاع بودن شهر ما از سوی جاسوسان به عراق رسید، بی درنگ برنامه ریزی برای حمله وحشیانه هوایی انجام شد. 11 و 12 بهمن سال 65 میگ های عراقی ددمنشانه شهر ما را بمباران کردند و ملت بی دفاع را به خاک و خون کشیدند. شهدای مدارس دخترانه زینبیه و ثارالله، مصداق بارز آن است که هیچگاه از خاطر ملت پاک نخواهد شد که به فرموده رهبر فرزانه انقلاب(مدظله العالی) شهدای زینبیه و ثارالله سند مظلومیت مردم بی دفاع ایران هستند.

همین خلأ دفاعی موجب شد طبق آمار، 16 هزار نفر از هموطنانمان بر اثر بمباران هوایی و موشک باران مظلومانه شهید شوند. ما اگر آن روز قدرت موشکی و پدافند هوایی لازم را داشتیم، دشمن به راحتی قادر نبود به شهرهای ما حمله کند.

حتی اگر ما پیش از آغاز جنگ از سوی رژیم بعث عراق، توان موشکی و دفاعی بازدارنده لازم را داشتیم، صدام جرات آغاز جنگ راپیدا نمی کرد.

تجربه باارزش هشت سال دغاع مقدس، باعث شد که با بالا بردن توان موشکی این خلأ دفاعی پر شود و گزینه های نظامی دشمن برای برخورد نظام جمهوری اسلامی ایران، در حد حرف باقی مانده و روی میز پلاسیده شود.

و اما در این برهه از زمان؛ فضای جدید تعامل پس از برجام، که در داخل برخی ها روی آن حساب باز کرده اند، پس از مانور موشکی ایران دشمن سریع ورود کرد و واکنش نشان داد و با شتاب زدگی مشخص کردند که موضع آنها تعامل و گفتگو نبوده، بلکه یک مسأله دیگر پشت صحنه قرار دارد و آن گرفتن توان دفاعی نظام جمهوری اسلامی ایران در راستای مهار از بیرون و هم نوا کردن عده ای ساده لوح از درون کشور برای چانه زنی از داخل و دو قطبی سازی، تا اینکه پله های براندازی را طبق برنامه ای مدت دار طی کنند.

با این حال، ایران امروز بخش مهمی از توان دفاعی اش را بر روی قدرت موشکی متمرکز کرده است و در حال حاضر موشک تبدیل به یک قدرت بازدارنده برای ما شده است.

دشمن به دنبال آن است که این امکان دفاعی را از ما بگیرد و در صورت ناکامی، تا حدی ما را در تولید قدرت موشکی فریز کرده، سپس به عقب برانند، تا همچنان خودشان دست برتر در منطقه را داشته باشند.

هدف مطلوب دشمن تغییر موازنه قوا به نفع خود است و تغییر موازنه قوا زمانی شکل می گیرد که رژیم غاصب صهیونیستی بتواند ما را تهدید کند و ما نتوانیم پاسخ مناسبی بدهیم. کشوری که نمی تواند پاسخ تهدید های خود را بدهد، قاعدتاً از سوی دشمن کانالیزه شده، سپس در مسیر دلخواه تسلیم می شود.

آنها خوب می دانند، مسأله پیشرفت موشکی ایران، از عوامل اقتدار ما در منطقه است و می خواهند این توان را از ما بگیرند.

همین جایگاه ویژه قدرت موشکی است که ما را قدرت نخست منطقه کرده و مانع وقوع جنگ شده و احیاناً اگر جنگی علیه کشور ما روی دهد، توان پاسخ گویی لازم را داریم که نیروی مهاجم را با شکست مواجه کنیم.

پس برای حفظ و حراست از کیان نظام مقدس جمهوری اسلامی ایران و ایجاد امنیت و آرامش برای مردم، توانمندی بالای موشکی یکی از الزامات دفاعی است چراکه اگر به تاریخ رجوع کنیم، هر جا ما توان دفاعی ضعیفی داشتیم، مورد هجوم و تاخت و تاز واقع شدیم، بسیاری از مردم ما کشته شدند و شاهد جدایی بخشی از خاک کشورمان بودیم.

در این بین، یک عده هستند که خواه یا ناخواه، با دشمن هم نوا و همراه می شوند و با قرار گیری در جو روشنفکری و نرمی و لطافت بیش از حد، می گویند: با تعامل و گفتمان با دنیا پیش می رویم و زمان موشک گذشته است و لازم نداریم در حالیکه، توانمندی موشکی برای این است که ابرقدرت ها به گفتمانت گوش دهند و پشتوانه محکمی در مذاکرات بود، چه بسا اگر این پشتوانه نبود مشکلات عدیده ای برای ما ایجاد می شد.

ارتقا قدرت دفاعی یک امر عقلی، عرفی و سیاست کلان نظام جمهوری اسلامی ایران است ولازم نیست اجازه ای هم در این زمینه، از کدخدای برخی ها گرفته شود.انتظار این است که دولت مردان سیاست انفعال را کنار گذاشته و در قبال حوزه دفاعی، در مقابل واکنش های بی مبنای غربی، موضع قاطع بگیرند و با حداکثر توان از حوزه دفاعی حمایت کنند.

قربان امینی