افسار گریختگی جذب نیروی کار در نمین
به گزارش
خبرگزاری بسیج از نمین، نمین شهرستانی است که بعد از مرکز استان از لحاظ وجود
کارخانجات و تولیدی ها در جایگا دوم درسطح استان قرار دارد. به طوری که طبق گفته
مسئولان ارشد شهرستان بیش از 350 کارخانه و شرکت تولیدی در این شهرستان وجود دارد.
اما نکته قابل توجه در این است که شهروندان و جوانان نمینی سهمی از اشتغال شهرستان
ندارند و یا باید بیکار باشند و یا که برای اشتغال به خارج از استان و در گرماهای
سوزان و طاقت فرسا مشغول به کار شوند و حتی در مواردی از روی ناچاری به خارج از
کشو برای کارگری بروند.
جوانان نمین از آن همه کارخانه های و شرکت های
تولیدی در شهرک صنعتی شماره دو تنها سهم 25 درصدی از اشتغال را دارند.
کارخانه سیمان و مجتمع صنعتی آرتاپلاست نیز به ترتیب
55 و 50 درصد از جذب نیروی کار خود را به جوانان نمینی اختصاص داده اند، اما در
مقابل تمام آلایندگی های زیست محیطی را تقدیم مردم منطقه می کنند.
علاوه بر این ها جذب در این کارخانه ها خود نیازمند
گذراندن هفت خان رستم است و راحت ترین آنها این بود که دنبال روی نمایندگان مجلس
شوند تا بتوانند در کارخانه ها با معرفی نامه نمایندگان، بکارگیری شوند که در
سالهای اخیر دیگر نامه های آنها نیز از برشی نداشته و بی اعتبار شده بود.
حال یکی از فرصت های پیش روی نمین که می تواند موجب
اشتغالزایی و رونق اقتصادی نمین شود، منطقه ویژه اقتصادی است که در سال های آتی
فاز نخست آن به بهره برداری خواهد رسید، اما جای سوال است که مسئولان شهرستان نمین
که این همه وعده رونق اقتصادی، اشتغالزایی داده و به تعریف و تمجدید تحقق این
پروژه پرداخته اند خواهند توانست نسبت به اشتغالزایی جوانان منطقه اقدام کنند یا
اینکه تاریخ دوباره تکرار خواهد شد و همچون شهرک صنعتی شماره دو منفعلانه عمل کرده
و جذب نیرو در منطقه ویژه اقتصادی به صورت افسارگریخته خواهد بود؟!
سال های گذشته و وضعیت جذب و بکارگیری در شهرک های
صنعتی و کارخانجات به خوبی نماینگر آن است که مسئولان در قبال اشتغالزایی و اقتصاد
شهرستان برنامه ای نداشته و ضمن فرصت سوزی تنها با سیاسی کارها نه تنها به دفاع از
حق و حقوق حوزه استحفاظی خود نپرداخته اند بلکه تنها به فکر طولانی تر شدن موقعیت
شغلی و حفظ جایگاه خود بوده اند.
مسئولان هر چند که با خطاب کردن نمین و مردم منطقه
به فرهنگی بودن، دست به تعریف و تمجید می پردازند، با آنکه فرهنگ مردم نمین زبان
زد بوده و با پوست و استخوان آنها آمیخته است اما واقعیت آن است که مسئولان تنها
از آن استفاده ابزاری کرده و همچون چماقی بر سر مردم منطقه کوبیده اند و مانع از
حق خواهی آنها و در حالت کلی مانع پیشرفت و توسعه منطقه شده اند.
