در آستانه تعبیر یک رویا!
به گزارش خبرنگار ورزشی خبرگزاری بسیج، منطقه خوزستان، رویای قهرمانی استقلال خوزستان حالا آنقدر به حقیقت نزدیک است که هیچکس دیگر از کسب سهمیهی آسیا حرف نمیزند. استقلال خوزستان با 54 امتیاز در حالی بر آسمان لیگ برتر تکیه زده که فقط یک هفته به پایان مسابقات مانده است و همه چیز برای قهرمانی را در دستان خود میبیند. حتی اگر آبیها در راه قهرمانی بلغزند، بازهم رسیدن به آسیا موفقیتی فوقالعاده برای این تیم است چراکه در سالهای اخیر، نمایندگان ما در آسیا همواره چند تیم خاص بودهاند که حامیان مالی خوبی نیز داشتهاند.
جمعه یک روزِ بزرگ دیگر در فصلِ فراموشنشدنیِ استقلالیهای خوزستان است. واکنشِ آبیها به این شرایط و تلقین این نکته به خود که "قهرمانی دیگر رویایی دوردست نیست"، عاملِ بسیار مهمی در سرنوشت آنها خواهد بود. بعد از سه سال، شاگردان ویسی به نباختن عادت کرده و شکست در یک مسابقه برای شاگردان او بسیار عجیب به نظر میرسد. یادمان نرفته که تا همین فصل پیش و دور قبل از آن، آبیها فصل را با 12 - 13 باخت و تعداد گلِ خوردهای به میزان حدود سه برابر گلهای خوردهشان در این فصل، به پایان رساندند و این امر کاملا عادی شده بود. آبیهای خوزستان در اولین فصل حضورشان در لیگ برتر از 30 مسابقه 29 امتیاز کسب کردند و این در حالی بود که در فصل بعد از آن هم از 30 بازی تنها 27 امتیاز کسب کردند و تا یک قدمی سقوط پیش رفتند.
اما بهترین نکته دربارهی استقلالیها این است که موفقیت این تیم به هیچوجه به پول بستگی نداشته است. استقلال تیمی نبوده که به ناگاه مالکی متمول بخردش و پولی فراوان برایش خرج کند. حتی استقلال خوزستان را نمیتوانیم جزو تیمهای طبقهی متوسط ایران که با قراردادهای جدید، وضع مالیشان بسیار بهتر از پیش شده، بدانیم. کل تیم استقلال خوزستان با هزینهای معادل دو بازیکن سپاهان، پرسپولیس یا استقلال بسته شده است. تیمی که امسال موی دماغ بیشتر تیمها شد، یک دهم سپاهان ارزش بازیکنانش بود. در دورهای که بازیها ارتباط مستقیم با دستمزد دارد، لستر ایران تیمهایی را شکست داد که بازیکنانش سه، چهار یا پنج برابر بازیکنان این تیم دستمزد میگرفتند.
پرواضح است که حالا تمام هواداران بیطرف دوست دارند شاگردان کمادعای ویسی، قهرمان لیگ برتر شوند و حالا همه به مقایسهی احتمال قهرمانی استقلال خوزستان با پرسپولیس همامتیاز و استقلال 51 امتیازی میپردازند. در دورانی که فوتبال وابستگی بسیاری به پول پیدا کرده و بیش از پیش قابل پیشبینی شده، اهمیت قهرمانی احتمالی استقلال خوزستان بیش از هر وقت دیگری خواهد بود، آنهم با عبدالله ویسیای که خود اهل دیار کارون است و شاید ارزانتر از خیلی از مربیان لیگ برتر. چقدر شاعرانه خواهد بود اگر او قهرمانی استقلال خوزستان را جمعه در غدیر جشن بگیرد.
اما واقعا استقلال خوزستان چطور تا اینجا رسیده است؟ بهتر است خیلی به آن فکر نکنیم؛ زیرا منطق زیادی پشت این داستان نیست. در همان اوایل فصل پیش و وقتی آبیها قعرنشین بودند، صحبت این بود که این تیم بهتر از نتایجی که میگیرد، بازی میکند. ویسی این باور را در تیمش زنده نگه داشت و تیم را در لیگ حفظ کرد و زیرساخت استقلال خوزستانِ این فصل را با استفاده از جوانان بومی، بنا کرد. از این جهت باید از او تقدیر کرد.
ویسی با استفاده از دفاعی چهار نفره که کاپیتان طیبی و کولیبالی را در قلب خود میدید، به همراه جلال عبدی و عقیل کعبی در کنارهها، یک خط دفاع نفوذ ناپذیر ساخت. سیستمی که ویسی برای تیمش برگزید، سیستمی ساده بود؛ دفاعِ پرعمق، استفاده از سرعت و تکنیک زهیوی و زبیدی در ضدحمله که البته با مصدوم شدن زبیدی در میانههای فصل، سیفالهی و بعضا جانفزا جای او را به خوبی پر کردند، ضمن این که نباید از بازیهای خوب اصغر عاشوری نیز غافل شد. همین سیستم ساده تا امروز کار کرده است. چرا؟ شاید برای اینکه هنوز هیچکدام از تیمهای بزرگ، لسترسیتی ایران را جدی نگرفتهاند.
در طول نیمفصل اول، استقلال خوزستان تیمی بود که نگاهها در لیگ را به خود جلب کرده بود. سبک بازی منطقی و ضدحملهای آنها و سخت گل خوردنشان، دیدنی بود. مخصوصا که در بالاهای جدول ردهبندی هم قرار داشتند. خیلیها گفتند قرار است سرنوشت برق شیراز به سراغ این تیم بیاید و آبیها در نیمفصل دوم سقوط خواهند کرد ولی سبک بازی آنها در نیمفصل دوم، دوباره ثابت کرد که به دنبال شگفتیسازی هستند و میخواهند پدیدهی این فصل لیگ باشند. بردهای منطقی یک بر صفر آبیها در خانه، بهخصوص در نیمفصل دوم، ورزشگاه غدیر را تبدیل به ورزشگاهی کرده که حریفان به راحتی از آن جان سالم به در نمیبرند.
14 برد، 12 مساوی، 3 باخت و تفاضل گل 17+؛ این شرایطی است که در حال حاضر استقلالیهای خوزستان در صدر جدول ردهبندی لیگ برتر دارند. تیمهای به ظاهر قدرتمندتر، شانس قهرمانی را از دست دادهاند اما حالا سخت بشود باور کرد که شاید آبیهای خوزستان هم آن را از دست بدهند. استقلال خوزستان فقط 90 دقیقهتا قهرمانی فاصله دارد و البته با توجه به سبک بازیشان و بردهای یک بر صفر، شاید هم یک گل!
تکرار قهرمانی برای خوزستانیها پس از اردیبهشت 93؛ اما اینبار برای آبیهای خوزستان. شاگردان ویسی دارند به یکی از غیرمحتملترین دستاوردهای تاریخ ورزش ایران میرسند. شگفتیهای زیادی خلق شده. اینکه به موفقیتی غیرقابل تصور در یک بازی یا مسابقات چهار از هفت یا حتی تورنمنتی یک ماهه برسی کاملا متفاوت است با اینکه در طول 30 بازی و 9 ماه و بازی با همه تیمهای بزرگ و کوچک در خانه و خارج از خانه، به هدف دست یابی.
همیشه به ما گفته بودند اگر باور داشته باشید، اتفاقات بزرگ میتواند رخ دهد. به ورزشکاران یاد میدهند موفقیت را تجسم کنند. اگر ویسی در مرداد 94 از بازیکنانش چنین کاری را میخواست در منطقش شک میکردیم؛ آن موقع شانس قهرمانی تیمش یک در پنجهزار بود، زیرا فصل قبل با معجزه از سقوط گریخته بود اما حالا آن خط مبهم میان واقعیت و رویا در حال از بین رفتن است.
رویا، فاصله بسیار کمی برای تبدیل شدن به واقعیت دارد؛ 90 دقیقه تا تاریخسازی.
یادداشت: سیدجواد خراسانی
