آسمان رشک برد تابه قیامت به زمین

غزلم هدیه به سردار سپاهیست عجیب
که در او چشم نجیبی و نگاهیست عجیب
عجبی نیست که عباس مه هاشمی است
عجب این است که او بنده شاهیست عجیب
تکیه کردن به اباالفضل نه کار من و توست
اوبه شاهان جهان نیز پناهیست عجیب
آن زمانی که حسین تکیه به عباس نمود
اهل عرفان همه گفتند که گاهیست عجیب
آسمان رشک برد تابه قیامت به زمین
که زمین را ز چه رو منزل ماهیست عجیب
کمر همت و مشک و گذر از بارش تیر
کس نپیموده چنین راه که راهیست عجیب
باچنین ساقی اگر تشنه بمیرد اصغر
وای در محکمه این طفل گواهیست عجیب
آه در سینه زینب ابدالدهر بماند
قدسیان ضجه نمودند که آهیست عجیب
بر در او بزن "احسان" که هر آنکس که نکوفت
بر سر غافلش از جهل کلاهیست عجیب