بهائیان در روزنامه دولت!

صفحات فرهنگی روزنامه رسمی دولت حسن روحانی، پاتوقی است برای ضدانقلاب، سلطنت طلبان، دشمنان اسلام و پنجه کشان بر صورت ملت مظلوم ایران.پس از گزارشات مفصل سرویس اخبار ویژه خبرگزاری بسیج در مورد وضعیت تاسف‌بار صفحات فرهنگی روزنامه ایران، این بار خبر از حضور چندین باره عنصری مشهور از  بهائیان فاسد که این روزنامه نسبت به او سمپاتی شدیدی دارد می‌دهد.

در حالی که فرقه ضاله و انگلیسی-صهیونیستی  بهائیت، به علت دیدار یک مجرم مشهور امنیتی(فائزه-ه) و از منتسبین یکی از چهره های مشهور سیاسی به تیتر نخست اخبار تبدیل شده، روزنامه ها و سایت‌های حامی دولت و اصلاح طلبان به اسطوره سازی و تبلیغ یک عنصر فاسد وشناخته شده از این فرقه ی منحرف و فاسد به نام معصومه سیحون(همسر هوشنگ سیحون) پرداخته و بخش‌های اصلی صفحات فرهنگی  خود را به رپورتاژ یکی از نزدیک‌ترین دوستان فرح پهلوی پرداخته است.

ارگان رسمی دولت یازدهم از  برگزاری نمایشگاهی از آثارش در گالری سیحون خبرداد.

معصومه نوشین -معصومه سیحون- قبل از انقلاب از دوستان نزدیک فرح پهلوی بود و عضویت هیئت داوران انتخاب «ملکه جهانگردی ایران» را که در حقیقت یک نوع ملکه زیبایی بود و از سوی مؤسسه اطلاعات برگزار می شد، برعهده داشت.سیحون بیش از دو دهه بود که در ونکوور کانادا اقامت داشت و همچنین شهروند فرانسه به شمار می آمد.سایت صهیونیستی ویکی پدیا صریحا از وی به عنوان یک بهایی یاد کرده است. چند سایت رسمی فرقه بهائیت نیز به طور مفصل به تمجید و تجلیل از عضو یادشده پرداخته اند.

یادآور می‌شود هوشنگ سیحون در سال 1299 شمسی در تهران و در یک خانواده «بهائی» به دنیا آمد. پدرش از یهودیانی بود که به فرقه ضاله بهائیت پیوسته بود. وی پس از اخذ دیپلم در سال 1319 به دانشگاه تهران رفت و در رشته معماری دانشکده هنرهای زیبا به تحصیل پرداخت.

در آن زمان دولت فرانسه با هدف جا انداختن و نفوذ دادن هر چه بیشتر فرهنگ و هنر خود و تأثیرگذاری بر ایرانیان این دانشکده و دانشجویان آن را تحت کنترل داشت تا آنجایی که اساتید فرانسوی بدون دریافت دستمزد از دولت ایران در این هنرکده تدریس می کردند. دولت فرانسه افزون بر خدمات آموزشی، در هر دوره به عده ای از دانشجویان بورس تحصیلی می داد و آنها را به فرانسه می برد. سیحون هم جزو این دسته از دانشجویان بود که با بورس اعطایی دولت فرانسه به آن کشور رفت و تحت نظر آنان به تکمیل تحصیلات عالیه خود پرداخت.

مهندس هوشنگ سیحون در سال 1328 به ایران بازگشت و بلافاصله با درجه دانشیاری به استخدام دانشگاه درآمد و به تدریس پرداخت. سال 1341 وی به عنوان رئیس دانشکده منصوب شد. عده ای وابستگی سیحون به بهائیت و عضویت او در کلوب روتاری و گروهی دیگر نزدیکی بیش از حد وی به دربار را دلیل اصلی ترفیعات سریع و انتصابش به ریاست دانشکده هنرهای زیبا می دانند.

عامل اصلی انتصاب او هر چه باشد، در این نکته تردیدی نیست که او با مأموریت اجرای برنامه هایی در جهت ایزوله و منزوی ساختن دانشجویان و هنرمندان وطنی بر مسند ریاست دانشکده هنرتکیه زد زیرا دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران، به عنوان دانشگاه مادر، همواره بر خط مشی آموزشی سایر دانشکده ها و مراکز آموزش هنری نفوذ داشت و آنها را به دنبال خود می کشاند و نگاه هنرمندان و فعالان عرصه هنر پیوسته به دنبال جریان آموزشی این دانشکده بود.

دانشکده هنرهای زیبا در زمان سرپرستی هوشنگ سیحون، به سمت ابتذال حرکت کرد و رفتار و روابطی که او به عنوان رئیس این مرکز آموزشی از خود بروز داد، بدون استثنا در جهت رواج فرهنگ و آموزه های غربی و دامن زدن به بی بندوباری و کشاندن جوانان و هنرمندان به «از خود بیگانگی» بود. در دوران ریاست او نابهنجاری های فراوانی در تمام ارکان این دانشکده مشاهده می شد.

هوشنگ سیحون بنیانگذار سفرهای دانشجویی و اردوهای دانشگاهی بود و هر سال گروه های متعددی از دانشجویان دختر و پسر را به صورت مختلط، به سفرهای به اصطلاح علمی در نقاط مختلف ایران می فرستاد. این گونه مسافرت ها محملی برای اشاعه فساد و وسیله ای برای کشاندن دانشجویان به مرداب مرگ اخلاقی بود.

آزادی های بی حدوحصری که دختران و پسران دانشجو در این سفرها داشتند مسئله ساز می شد تا جایی که دانشجویان اغلب نظم شهرها را برهم می زدند و سیحون هم بی توجه به موقعیت اجتماعی و اداری اش به عنوان رئیس دانشکده هنرهای زیبا به عنوان سردسته رهبری آنها را برعهده می گرفت و به بی نظمی های آنها بیشتر دامن می زد.

وی این گونه رفتار را جزو ویژگی ها و افتخاراتش می دانست به در جایی می گوید: «... در سفرها تفریح هم داشتیم و شب ها به سینما می رفتیم، یادم هست که یک شب در شهر لاهیجان دو بار سینمای این شهر را به هم ریختیم»(1). قصد سیحون از برگزاری چنین سفرهایی دور نگه داشتن دانشجویان این دانشکده از مسائل اجتماعی و فضای مبارزاتی آن ایام دانشگاه تهران بود.

رواج ابتذال و تشویق لاابالیگری در دانشکده هنرهای زیبا در دوران ریاست هوشنگ سیحون آن قدر اوج گرفت و آنچنان تأثیر بدی بر رفتار و کردار دانشجویان رشته های مختلف این دانشکده گذاشت که دانشجویان هنرهای زیبا را در شمار بدنام ترین دانشجویان دانشگاه تهران قرار داد. وضعیتی که سیحون نخستین سنگ بنای آن را گذاشت، کار را بدان جا کشاند که چندی بعد، مردم و مسئولین دانشکده های دیگر نسبت به آن اعتراض کردند و مقامات مسئول این دانشکده طی بخشنامه ای خواستار تصحیح این گونه رفتار و کردار شدند.

یکی دیگر از اقدامات مهندس هوشنگ سیحون در دوره ریاست دانشکده هنرهای زیبا، استفاده از مدل های زنده و عریان درکلاس های درس بود. عریان شدن زنان در کلاس نقاشی و طراحی آناتومی، در شمار ره آوردهایی است که اساتید غرب زده ای چون هوشنگ سیحون به ارمغان آوردند.زمانی که دوره سه ساله ریاست سیحون، در شرف پایان بود، جهانشاه صالح- اولین رئیس کلوب روتاری ایران- در مسند ریاست دانشگاه تهران قرارگرفت.

از آنجا که عملکرد سیحون شرایطی را ایجاد کرده بود که امکان داشت شورای آموزشی دانشکده هنرهای زیبا از انتخاب مجدد او خودداری نماید، دکتر جهانشاه صالح، مانورهای دموکراتیک رژیم پیرامون انتخابی بودن رؤسای گروه های آموزشی و دانشکده ها را به کنار نهاد و طی حکمی «هوشنگ سیحون» را برای سه سال دیگر به ریاست دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران منصوب کرد.

دخالت جهانشاه صالح در حفظ موقعیت سیحون و انتصاب مجدد او به ریاست دانشکده هنرها، این شائبه را که سیحون مجری نیات و برنامه های روتاری و دیگر محافل وابسته به امپریالیسم درعرصه دانشگاه بوده است، به یقین مبدل ساخت و نشان داد که اشاعه غربزدگی و کشاندن جوانان و دانشجویان به منجلاب بیگانگی در شمار برنامه ها و اهداف این محافل و مجامع بوده است.

این گونه خدمات هوشنگ سیحون هدف توجه رژیم پهلوی قرار می گیرد و او کم کم پا را از دایره مسئولیت های آموزشی فراتر می گذارد. هوشنگ سیحون درسال 1347 از ریاست دانشکده هنرهای زیبا کناره گیری کرد و به عضویت انجمن شهر تهران انتخاب شد و همزمان عهده دار مقام ریاست شورای شهرسازی و نوسازی تهران گردید.

سیحون در دوران ریاست شورای برنامه ریزی و شهرسازی و نوسازی تهران موضوعی به نام «محدوده» و «خارج از محدوده» را مطرح ساخت و پس از تصویب آن به سراغ طرح جامع گسترش تهران رفت. نکته مهم در عرصه تدوین این طرح توجه ویژه به درباریان و کلان سرمایه داران- که اراضی وسیعی از اطراف تهران را در مالکیت داشتند- بود.

سیحون که نفوذ زیادی در این شورا داشت- با مدد همفکران و یاران خود- به هنگام تعیین مرزهای محدوده تهران، اراضی متعلق به خاندان سلطنت و افراد وابسته به دربار و کلان سرمایه داران عضو «روتاری» و «فراماسونری» را داخل محدوده قرار داد و به عنوان رئیس کمیسیون طراحی شبکه اتوبان های تهران، ترتیبی داد تا اتوبان ها از کنار این اراضی بگذرد و به این ترتیب موجب شد تا قیمت این اراضی یک شبه صدها برابر افزایش یابد.

به طور مثال مرز شمال محدوده شهر تهران را تا بلندی های نزدیک پناهگاه «کلک چال» و مرز محدوده شمال شرقی را تا نزدیکی لشگرک- که اراضی آن عمدتا متعلق به بهائیان و اکثراً جزو موقوفات فرقه بهائیت و مشرق الاذکار اعظم تهران بود، معین کرد و چون اراضی غرب تهران متعلق به اشرف پهلوی و اردشیر زاهدی بود دامنه محدوده تهران در این قسمت را تا حوالی کرج گسترش داد تا خاندان سلطنت و وابستگان آنها بتوانند با غارت اعتبارات و تسهیلات بانکی و زیرپوشش تولید کلان مسکن، شهرک غرب و شهرک چشمه و شهرک اکباتان را بنا کنند .

و این اراضی که با «ثمن بخس» و یا از رهگذر سندسازی به دست آورده بودند، به گران ترین بهای ممکن بفروشند ولی بخش اعظم جنوب شهر تهران- از حوالی میدان خراسان و میدان شوش و بی سیم نجف آباد را که از ابتدای دهه 20 در آن ساخت و ساز انجام شده بود خارج از محدوده اعلام کرد و باعث شد مالکان این مناطق که همگی از طبقات فرودست جامعه بودند اجازه بازسازی و حتی کوچک ترین تغییر در خانه های خود نداشته باشند.هوشنگ سیحون فعال ترین مهندس معمار در دوران محمدرضا پهلوی بود که به دلیل خوش خدمتی هایش اکثر پروژه های مهم نوسازی و بازسازی به او ارائه می شد.

شایان ذکر است خبرگزاری بسیج در خبری پیش ازاین در آبان‌ماه سال گذشته، خبر از رپورتاژ گسترده سیحون در روزنامه دولتی ایران داده بود وعدم برخورد و نظارت مسئولین و دستگاه‌های ناظر منتهی به جری شدن این نشریه شده که اکنون این‌گونه شاهد حضور مکرر افرادی از فرقه انگلیسی-صهیونیستی بهائیت هستیم!