ورود کودکان اکیدا" ممنوع!!!
تصویری مکتوب از دادگاه ها و وضعی که گاه کودکان تمشاچی آن هستند
خبرنگار خبرگزاری بسیج از لرستان روایت می کند؛
آن هنگام که در راهروهای دادگاه قدم بر می دارم حس می کنم سالیانی پیرتر شده ام .
دلواپسی ها و دلشوره های متهمین و خانواده ها یشان مرا به مرز جنون می کشاند. نجواهای زیر لب مادری که گریان نظاره گر آوردن جگرگوشه اش است از زندان برای بازجویی، رنگ به چهره ام نمی گذارد.
دختر بچه ای غریبانه دست های دستبند زده ی پدر جوانش را می نگرد. دلش لک زده عاشقانه خود را در آغوش پدر ، این محبوب ترین ، رها کند ولی از ترس، قدم به عقب می گذارد.
هنوز به این باور و فرهنگ درونی نرسیده ایم که نباید فرزند خردسال را هنگام بازجویی از پدر به دادگاه بیاوریم. ذهن پرسشگرم به دنبال این علامت؟ است که چرا فرزندان لرستان باید پدران خود را در غل و زنجیر بنگرند؟ این وضعیت اسفناک تا کی ادامه خواهد داشت؟ ما، در مقام تماشاگر در آنجا حضور داریم و چیزی نمانده قلب از سینه مان بیرون بزند و روح راه گریز می طلبد چه دردناک است تصورش، چه خاطره ای بر ذهن حک می کند این کودک خردسال؟ خاطره نه، کابوسی که عمری بر رؤیاهای کودکانه اش سایه شوم می افکند. همان کابوس حاصل بی توجهی و ندانم کاری ماست. بیمارستان ها را ژرف نگریسته ام ، قانون فهیمی میخ شده بر راهرویشان ((ورود کودکان اکیدا" ممنوع)) چرا؟ برای بیمار نشدن جسم... چرا ما حقوقدانان و حامیان عدالت قانون میخ نمی کنیم بر راهروهای دادگاه (( ورود کودکان اکیدا" ممنوع)) ؟؟؟
مریم نظری
ارسال نظرات شما
