شهرِ مَن صبر کن!
به گزارش خبرگزاری بسیج از اصلاندوز، در مطلبی نوشت؛اصلاندوز،شهری به قدمت تاریخ که گذر زمان تنها به چین و چروک های آن افزوده است . شهری بسیار زیبا و سرسبز و خرم از اول تاریخ به امروز. اما جفای روزگاران دیده و رنج دوران سردمداران کشیده. شهری که در آن آشوب ها به وقوع پیوسته و وقایع از سرش گذشته. به دیگر سخن آب از سرش گذشته این شهر.
با اینکه مزارع هنوز سبز و خرم مانده به همت کشاورزان زحمت کش، اما داخل شهر را چه عرض کنم که اگر چه همت مسئولین محترم بسیار است اما گویی بر در و دیوار این شهر اثر ندارد. همه می دانیم برای آبادانی شهر، بودجه و اعتبار بسیار لازم است تا بشود آنچه باید شود. ولی متأسفانه انگار اعتبار لازم هم موجود نیست.
پس ای شهر من ، نمی دانم تا کی باید صبر کنی ؟ اما صبر کن تا زمانی که اعتبار لازم به دست آید آنوقت قول می دهم که آبادت کنیم از پارک های درهم و کثیف گرفته که شرمنده گردشگرانمان کرده تا پیاده روها و فضاهای سبز و میدان های وسط شهر و آثار تاریخی گمنام.
تو صبر کن شاید روزی دیگر خیابان هایت چاله که چه عرض کنم چاه نداشته باشد و دره رود تاریخی ات محل دفن زباله های شهر نباشد و پل تاریخی و قدیمی ات در حال خراب شدن و ویرانی نباشد.
این نوشته ها را یا دلنوشته حساب کنید یا انتقاد ، هر چه هست حقیقتی است که در آن دست و پا می زنیم هر روز می بینیم و از کنارش به راحتی رد می شویم و چشمانمان را می بندیم و توجیهی به اصطلاح منطقی برایش پیدا می کنیم.
راستی یک پیشنهاد: چرا به جای اینکه هر ماه یا هر سال مقداری از اعتبار را صرف رنگ کرده و به جدول های شهر بمالیم و تا چندی دیگر دوباره نیاز به این کار باشد جدول های رنگی را جایگزینش نمی کنیم. چرا به جای اینکه نصف اعتبار را صرف لکه گیری خیابان ها کنیم ، خیابان ها را به طور یکدست پی ریزی و آسفالت نمی کنیم؟! چرا و خیلی چراهای دیگر.... می دانم گناه کسی نیست این ها همه تقصیر کمبود اعتبار است.
