گویی خود حاج احمد بازگشته بود!
خبرگزاری بسیج - سرویس اخبار ویژه:
راشین آریایی
ایستاده در غبار فیلمی یا بهتر است بگوییم درام مستندی به کارگردانی و نویسندگی محمدحسین مهدویان است. تماشاگری که از قبل با این سبک آشنایی ندارد شاید چند دقیقهی آغازین را صرف هماهنگ کردن خود با شیوهی کارگردان کند و کمی خسته خواهد شد.با این حال در ادامه و پس از دوران کودکی بر جذابیت اثر افزوده میشود.این فیلم برشی طولانی اما کم عمق به روزهایی از زندگی جاویدالاثر حاج احمد متوسلیان از دریچهی نگاه خانواده، دوستان،همرزمان اوست.
در آغاز فیلم بر واقعی بودن صداها و ساختگی بودن تمامی تصاویر تاکید می شود.مهدویان برای روایتها و صداها دست به خلق تصاویری زده است که عجیب واقعی به نظر می آیند.تلاش خالق اثر برای نمایش خود واقعی متوسلیان بر اساس خاطرات و صداهای به جا مانده از وی ستودنیست.سکانس مربوط به اختلاف رای و نظر حاج احمد با شهید محسن وزوایی در عملیات بیتالمقدس که باعث دلخوری هر دو بزرگوار از هم شده بود را می توان از مهمترین و ارزشمندترین سکانسهای این اثر دانست آنجا که تماشاگر در انتها به هر دو شهید حق می دهد. هنر کارگردان در نمایش لحظهی شهادت محسن وزوایی پس از این سکانس کاملا مشهود است و تماشاگر با دیدن لحظات شهادت این شهید عزیز آه از نهادش بلند می شود همانطور که سکانسهای پایانی از اخرین ساعات زندگی حاج احمد پیش از اسارت نیز واکنش تماشاگران را بر میانگیزد.البته در این میان سکانسهایی هم بود که خندهی تماشاگر را در پی داشت آنجا که فرمانده از بی توجهی به سرباز زخمی کشورش که امانت دست اوست ، عصبانی شده و چنگال به سمت مسئول خاطی پرتاب می کند!
مهدویان که قبلاً سریال «آخرین روزهای زمستان» را که روایت زندگی و فرماندهی شهید حسن باقری است ساخته ، دست به کار بزرگ و تحسین برانگیزی زده است. آن هم در روزهایی که پردههای نقرهای سینما به مبتذلترین و مستهجن ترین فیلمهای کمدی سالهای اخیر آلوده است. جوانان بسیاری با تیپ و گرایشات مختلف چشمان خود را به تصاویر خلق شده مهدویان میدوزند تا اینبار به جای شنیدن دیالوگهای رکیک و مبتذل برخی فیلمها با یکی از قهرمانان کشورشان آشنا شوند. باورپذیری ایستاده در غبار مهمترین خصیصهی آن است معرفی فرماندهای چون متوسلیان به جوان امروزی ایرانی اینگونه که مهدویان به تصویر کشیده است شاید از عهدهی چندین مستند و فیلم بر نیایدو شاید هرگز چنین تنوع تیپی مخاطب را منجر نشود.او از متوسلیان نه شخصیتی دستنیافتنی و نه صرفا یک فرماندهی جنگی نمایش نداده است. کارگردان تلاش کرده تا وی را همانگونه که بود به مخاطبش معرفی کند.
انتقادی که به اثر وارد است نه از لحاظ ساخت که از روایت کم عمقش از حاج احمد است.آنجا که تماشاگری که بیشتر تشنهی شناختن این مرد بزرگ است را لب تشنه از چشمه باز می گرداند و فیلم تمام میشود!
