وقتی آسمان دل گرفته باشد....
به گزارش خبرگزاری بسیج در قزوین، دعا، جوشیدن چِشمه «رَبّنا» از کویر سینه هاى سوزان و جریان آن بر دشتهاى «استجابت» است.
وقتى آسمان دل، گرفته و ابرى است، تنها باران اشک و نسیم نیایش، انسان را سبک مى‌کند و چمن دل را مى‌رویاند.
پاى اشک، وقتى از جاده دل عبور مى‌کند، دست محبّت به دامان قرب مى رسد. دیده، شراب نور مى‌نوشد و دل، به قبله حضور، رو مى‌کند.
نیایش به درگاه آفریدگار، عبادتى است که از روح نیازمند انسان به آستان بلند خدا سرچشمه مى‌گیرد.
انسان، این «بى‌نهایت کوچک» در برابر آفریدگار خویش، که «بى‌نهایت بزرگ» است، حتّى کمتر از قطره‌اى در برابر اقیانوس و ذرّه‌اى در مقایسه با کهکشانهاست. آنچه این «هیچ» را با آن «همه» پیوند مى‌دهد، «دعا»ست.
دعا، تنها خواندن الفاظ نیست، بلکه «خواستن» است، با همه وجود، از صمیم جان و عمق دل. «دعا» اگر از جانِ سوخته و عطشناک بر آید، «اجابت» خدا، آبِ گوارایى بر عطش سوزانِ دلسوختگان است.
4001/ت10/ب
یادداشت امیرمحمد نیک‌آمال | نگاهی تحلیلی به ابعاد اقتصادی و اجتماعی طرح ملی صرفه‌جویی انرژی با مشارکت ۱۵۰ هزار بسیجی
از خانه تا کارخانه؛ وقتی صرفه‌جویی در انرژی به یک مأموریت ملی تبدیل می‌شود
یادداشت | فرشاد عالی
۵۲ مدال؛ وقتی سرمایه انسانی از سرمایه مالی جلو می‌زند
یادداشت / حسین زارع