گلایه از کلمه ای به نام عرف...
به گزارش خبرگزاری بسیج استان چهارمحال و بختیاری؛ یکی از بانوان بسیجی به مناسبت هفته عفاف و حجاب، دل نوشته ای را به رشته تحریر درآورده که با هم مرور می کنیم...
آمده ام که بپرسم از خودمان، از خود چادریمان، نه از دیگران. این بار گلایه قلم و دلم از خودمان است. از حجاب بی حجابیمان، از چادری که به جای حفظ عفافمان شده است شنل زیبایی مان.
گلایه دارم از خودمان، از افکارمان، از اینکه با دیدن چند بی حجاب و بی حجابی پوشش و گذر زمان را توجیه می کنیم و خود را قانع کرده و تا حدودی به شکل آن در می آییم و می گوییم جامعه است دیگر و باید متناسب با جامعه و زمان پیش رفت.
آری از افکاری سخن می گویم که این روزا درگیری ذهن خیلی از ماست. و دغدغه خوب و بد بودنمان، درست و خطا بودنمان شده است. گلایه این روزهای ما از پوشش های زیر چادری است که نه تنها حرمت چادر را که حرمت مادرمان حضرت زهرا (سلام الله علیها) را می شکند .
از چادری می گویم که زیبایی سادگی آن این روزها بازیچه زمان شده است و به شکل هایی درآمده است، که دیگر به اعتقاد من شباهتی به چادر، به معنا و مفهوم چادر بودنش ندارد. آخر حجاب هایمان را هم با مد روز پیش برده ایم . اعتقادمان را هم کم و بیش .
گلایه این روزهای دل من از کلمه ایست به نام عرف که خیلی چیزها را این روزها فدای این کلمه می کنیم . می گوییم آخر چادر را چه به لباس تنگ، می گوید نمی شود که آخر دیگر عرف جامعه است. دیگر این چیزها خیلی مهم نیست.
گلایه مان از آرایش های عرف شده است. از دست های نمایان و از ساپورت های زیر چادر است. این را به خود می گویم کاش خودمان هم به درستی قداست این حجاب و بار شیعه بودنمان را به دوش بکشیم.
آمده ام که بپرسم از خودمان، از خود چادریمان نه از دیگران. این بار گلایه قلم و دلم از خودمان است از حجاب بی حجابیمان.
نوشته از: زینب بابامیر
