
وَ إِن تَجْهَرْ بِالْقَوْلِ فَإِنَّهُ یَعْلَمُ السِّرَّ وَ أَخْفَى
ترجمــه آیــــه شریفـه :
و اگر سخن به آواز گویى او نهان و نهان تر را مى داند
( ســوره 20 : طـه آیه 7 )
حقـایـق اســرار

نفس آدمی از آن چه در دل او است واقف نیست ،
و دل آدمی از آن چه در روح او است عالم نیست ،
و روح را راهی برای درک حقایق اسرار نیست ،
و آن چه که پنهان است آگاهی بر او ممکن نیست .
نفس چه دان که در گنجِ خانه ی دل چه تعبیه است ؟
دل چه داند که در حرم روح چه لطیفه ها است ؟
روح چه داند که در سرا پرده ی سِـــرّ چه ودیعه ها است ؟
و سِــــرّ چه داند که در اخفی چه حقیقت ها است ؟
پس ؛ نفس جای امانت ،
و دل ؛ خــــــانــــــه ی معرفت ،
و روح ؛ نشــانـــــه ی مشاهــــــدت ،
و سِـــرّ محــــل رحــــــل عشــــــق است ،
و اخفی را حــــــقّ داند که چیست !
و داننده ی آن کیست !
و فهم و درکِ خلق را از دانشِ آن تهی است !
پویان و دواننـــد و غریوان به جهــــان در
در صومعــــه ی کُوهان ، در غـــار بیابان
یک سر همه محونـــد به دریـــای تحیّـــر
برخوانده به خود بر همه لاخان و لامان !