دختری که شوهرش دادیم
به گزارش خبرگزاری بسیج در قزوین، به مناسبت روز جدا سازی بحرین از ایران بسیج ابعاد این واقعه را بررسی می کند.
در تمام دوره های تاریخی و سلسله های پادشاهی پیش از اسلام و پس از آن بحرین بخشی از ایران بود و هرگز تا پیش از رسیدن گام های انگلیسی در 1270 هجری شمسی به این سرزمین ندایی از جدای خواهی بر نمی آمد ولی پس از این تاریخ و اشغال این جزیره توسط انگلستان ندای جدایی خواهی و نیز تعویض حاکمان آن به گوش می رسید.
به واسطه منابع نفتی سرشار و سرمایه هنگفتی که در این خاک ها و در زیر زمین های آنجا خفته بود طبیعی به نظر می رسد که گام های بزرگترین استعمار گر جهان به بحرین باز شود.
پیش از آن نیز رژیم آل خلیفه از 1160 هجری شمسی حاکمیت آن سرزمین را به دست آورده بودند و ایران تا 1299 ه.ش 11 بار برای باز پس گیری آن تلاش به عمل آورده بودکه همواره به دلیل کارشکنی های انگلیس ناکام مانده بود.
ایران برای آخرین بار پیش از جنگ جهانی دوم شکایت خود را در این مسئله به سازمان های بین المللی برد که به علت اشغال شدن ایران بر اثر جنگ این داستان نا تمام باقی ماند.
در زمان محمد رضا شاه در جریان ملی شدن صنعت نفت و نیز در 1336در مجلس بحرین رسما استان چهاردهم ایران معرفی شد و کرسی خالی نیز برای نمایندگان آن دیار در نظر گرفته شد.
در سال 1347 به ناگاه رژیم پادشاهی ایران به ناگاه به دور از هر برنامه سیاسی اعلام کرد که حاظر است برای همیشه از حاکمیت بحرین چشم پوشی کند.
دولت ایران که دائه مالکیت داشت و انگلیس که بحرین را در تحت الحمایگی خود داشت هر دو این مسئله را به سازمان ملل برای رسیدگی سپردند و سازمان ملل نیز به جای همه پرسی با یک سوال سه گزینه ای که گفته ی شود تنها از افراد نزدیک به حکومت به عمل آورده است اعلام کرد که اکثریت قشر های مردم در بحریت خواستار استقلال می باشند.
پس از این رویداد گفته های تاریخی متعددی از این رویداد وجود دارد مثلا اینکه شاه بحرین را در یک قمار به انگلیس باخت و یا تنها با گفت وگویی با ملکه این کشور رضایت داد که از بحرین و منافع آن چشم بپوشد.
درس تاریخ دراین نقطه از تاریخ نهفته است که زمانی که از محمدرضا پهلوی سوال شد که چرا با جدایی بحرین موافقت نموده است گفت: بحرین دختری بود که شوهرش دادیم!
1004/ت30/ب
