شهدا را تیرباران کردند!!!
چه می گویم؟ صدایم به گوشتان نمی رسد؟مسئولین روشنفکر به خواب رفته ی شهر! محرم آمده هنگامه ی آن رسیده که اینبار در زیر خیمه ی امام حسین (ع) بنشینید و توهین دیگری به شهدا و ارزش های اسلامی را رقم بزنید.
ای خفتگان شهر! من شاعر قبیله ی دردم ، ولی امروز با استعاره و تمثیل و قافیه کاری ندارم. راستی چرا دیگر از خطوط دست نوشته های شهدا سراغی نمی گیرید؟ نه ، عذرخواهی می کنم اشتباه کردم سراغ می گیرید ولی به وقتش. هنگامی که برای شما نان و آبی داشته باشد. در هنگام گرفتن منصب و برای برنده شدن در انتخابات مجلس و شورای شهر. وای بر ما بخاطرانتخاب شماها. نامگذاری پل تازه ساخت در اسد آبادی برای انتخاب نام مازیار برایش یا نام یکی از شهدا به جلسه بعد موکول می شود و این یعنی ننگ برای شهر شهید پرور خرم اباد. دیروز حرف هایتان به گوش مان رسید که در جلسه نامگذاری پل مازیار گفته بودید طاغوتی دانستن برخی چهره ها که جزء سرداران کشور بوده اند بی حرمتی به آنان است. مازیار یکی از سرداران طبرستان بوده که با حکومت بنی امیه مقابله کرد. و باز گفتید فلانی گفته است مگر خرم آباد قرار است قبرستان شود این همه اسم شهید می گذارید.
و باز دیروز شاهد برگزاری جشن گلونی از جانب شما بودیم و توهین به شیر زنان و مادران شجاع لر که با دستان پینه بسته، هزاران مرد را در دامان خود پروریده اند. امروز نظاره گر تئاتر(( تمام دختران سرزمین من لیلی نام دارند )) بودیم. امروز در تالار شهید آوینی فرهنگ و ارشاد خرم آباد ، شهدا و خانواده های آنان را تیر باران کردند و شما مسئولین تمام قد به دفاع از هنرمندان غرب زده ی لیبرالیسم پرداختید .
امروز آمده ام تسکینی شوم برای داغ دل مادران شهدا. امروز آمده ام تمام قد ، روایت گر تزویر کوفیانه ی شما مسئولین ضد فرهنگ اسلامی و انقلابی باشم. از این تلاطم دنیا هراسی نیست ، تا کشتی نجات حسین (ع) شناور است . از این تئاتر در هفته دفاع مقدس یک آسمان درد نصیب خانواده های شهدا و جانبازان و ایثارگران شد. از شما می پرسم کدام هنرمند غرب زده ی لیبرالیسم از پرواز و ستاره بد گفته است؟
اگر نمی دانستید اکنون بدانید، مردم شهر از تمام اشیاء خفته در غبار، از تمام اشیاء دور از عطر شهدا خسته اند. دیگر حرفی ندارم جز اینکه اکنون شاعری شده ام که می خواهد شما را از خواب غفلت بیدار کند و ساده بگویم نیازی نیست شما از حسین (ع) بگویید و از شهدا و از شیر زنان لر و از نامگذاری کوچه و خیابان های متعلق به شهدا و خانواده هایشان . شماها اگر می خواهید اقدامی بکنید بروید دستمزد رفتگران زحمت کش شهرداری را پرداخت کنید که چیزی نمانده از فرط فقر، قرآن های خانه خود را بفروشند.
مسئول محترم ! بگذار شاعرانه بگویم . من همان چوپانی ام که با نی و دو بیتی جهان را از خواب بیدار می سازم. من از طرف جانبازان و یادگاران جبهه و جنگ ، ازفرزندان نوجوان خود، که آنان را برای تماشای این تئاتر به تالار شهید آوینی برده بودند عذر خواهی میکنم .
مسئول پر مدعای شهر! همین دیشب آشنایی کنار سفره تهی اش گریست. در هوای شعر نیستم و گر نه از ابر ترانه ای می ساختم که گیاه از گریه دست بکشد و سنگ همپای ستاره شود.
من ترانه ساز رنج ها ی عاشقانم. بگذار بعضی ها دهن کجی کنند به این نوشته ها . مهم نیست ، روزگار از این کج فهم ها بسیار داشته است . ما پا پس نمی کشیم. حتی اگر سایه های کج دستانم را بگیرند تا نتوانم نور بنویسم .
قسم به گندم ، قسم به بلوط. من هجاهای دریا را بر قلب هر کبوتری که بر شانه های هر آدم نشسته است دیکته خواهم کرد.
کدام شهید صدای مرا می شناسد؟ چشمانم کور اگر دروغ بگویم. در اندوهی مشترک با مادران و خواهران شهدا خواهم سوخت تا لحظه ای که شهدا به ویرانه ام بیایند و با بال هایی که عطر هفت آسمان دارند سایه ام را از آه بتکانند. دیگر حرفی ندارم باید به انتظار بنشینیم و ببینیم برای ایام محرم و صفر چه خوابی دیده اید. به عقیده من اینبار شب شعری برگزار کنید و .....
مریم نظری
