نقش داور در کرسی های آزاد اندیشی

به گزارش سرویس بسیج دانشجویی خبرگزاری بسیج، محمد فاضل تقی زاده مسئول مرکز تفکر و آزاداندیشی، در یاداشتی  به بررسی نقش داور در کرسی های آزاد اندیشی پرداخت. متن کامل یادداشت را در زیر مشاهده بفرمایید:

یکی از مشکلاتی که برگزار کنندگان کرسی با آن مواجه هستند، مساله ی استاد و داور برای حضور در کرسی است. برخی از دانشجویان، علت برگزار نکردن کرسی را نبود داور و استاد در کرسی می دانند و می گویند چون استاد پیدا نکردیم، کرسی هم برگزار نکردیم.

در این باره ذکر چند نکته بسیار ضروری است:

اولا حضور استاد اگر به عنوان چمع بندی مباحث و یا پاسخ به شبهات باقی مانده باشد، این ذبح روح آزاداندیشی است. چرا که جلسه ی آزاداندیشی باید کاملا بی طرفانه باشد. دانشجوی مخالف ما می گوید شما رفتی بزرگترت را آوردی و هر چه من بگویم او جواب می دهد و اسم این را گذاشتی آزاداندیشی؟؟

اگر هم به عنوان داوری و امتیاز دهی به مطالب مطرح شده است، باز خلاف آزاداندیشی است. زیرا داور واقعی، عقل و ذهن حضار درون جلسه است و خود شنوندگان باید برای خودشان داوری کنند.(الذین یستمعون القول فیتبعون احسنه)

پس نقشی برای استاد در جلسه باقی نمی ماند بجز تذکرات آیین نامه ای و منطقی و هدایت قالبی بحث ها که این کار را هم یکی از خود بچه های قوی به عنوان کارشناس می تواند انجام دهد.

نکته ی دوم اینکه اتفاقا استفاده از محضر اساتید یکی از ضروریات کار تشکیلاتی است و گرنه به بیراهه می رویم. امیر المومنین می فرماید: هلک من لیس له حکیم یرشده-کسی که حکیمی نداشته باشد که او را ارشاد و راهنمایی کند هلاک می شود.

اما متاسفانه ما بخاطر تنبلی خودمان می خواهیم همه ی کار را در یک جلسه جمع کنیم و خیال خودمان را راحت کنیم.

در صورتیکه باید قبل از برگزاری کرسی، ار محضر اساتید استفاده کرد. جلسه ی سخنرانی، کلاس درس و... گذاشت و در موضوع مورد بحث کرسی سواد خودمان را بالا ببریم. همچنین این جلسات فکری و معرفتی و علمی که با حضور اساتید برگزار می شود، بعد از کرسی هم باید باشد. حتما سوالات و ابهامات و شبهاتی که در کرسی به آن پاسخ داده نشده، باید با حضور اساتید حل شود و تبیین شود. این یک تبیین است و هیچ مغایرتی با آزاداندیشی ندارد. چون یک جلسه ی جداگانه است و هر کس آزادانه می تواند در این جلسه شرکت کند یا نکند. اما در حالت قبل شما به اجبار حرف خودتان را دارید به مخاطب تحمیل می کنید. که حتما باید حرف درست(از نظر ما) را هم بشنوی.

این کم کاری باعث ضعیف شدن خودمان می شود. وقتی در جلسه، استاد آوردیم، خیالمان راحت است که هر چه گفته شود، بالاخره این استاد پاسخش را خواهد داد و اصلا قبل از کرسی سراغ مطالعه نمی رویم. اما اگر بدانیم که خودمان باید حرف بزنیم و بحث کنیم و پاسخگو باشیم، قطعا قبل از جلسه مطالعه و مباحثه خواهیم کرد. شاید بتوان جلسه ی کرسی را به امتحانی تشبیه کرد و این کار، مانند این است که بخواهیم استاد سر جلسه امتحان جواب را بگوید. حق هم همین است. جلسه آزاداندیشی، یک عرصه ی امتحان است برای اینکه بفهمیم چقدر با آرمان ها و عقاید خودمان آشنا هستیم؟ یا صرفا شعار می دهیم؟

و نکته ی آخر اینکه برای استفاده از اساتید لزوما نباید به دنبال چهره های معروف و سرشناس رفت. این یکی از ضعف های ما دانشجویان است. معمولا بچه های شهرستان بیشتر با این مشکل مواجه می شوند. اما حقیقت این است که در همه ی دانشگاه ها اساتید بسیاری که غالبا هم جوان هستند، وجود دارند که هم فن بیان خوبی دارند و هم بسیار با سواد هستند. اما چون شناخته شده نیستند از ایشان استفاده نمی شود. از طرفی افراد معروف و سرشناس هم بسیار محدود هستند و طبیعتا نمی توانند همیشه به همه جا بروند. ثانیا این اساتید معروف کم کم پا به سن می گذارند و باید چهره های جوان جایگزین ایشان شوند و این شجره ی طیبه باید زایندگی و جریان داشته باشد.

ثالثا اگر هم خیلی هنر کنیم، یک بار بتوانیم این اساتید را به دانشگاهمان دعوت کنیم، در صورتی که کسب علم و دانش، دفعی و یکباره نیست و نیاز به تداوم دارد و یک جلسه شاید تاثیر ماندگاری نداشته باشد.

یکی از ظرفیت های عظیمی که نباید آن را نادیده گرفت، استفاده از همین اساتید جوان تر است. ما باید تلاش کنیم این اساتید را شناسایی کنیم و آن ها را تبدیل به چهره های جوان انقلاب اسامی بکنیم. این اساتید قطعا در همه ی شهرها و استان ها پیدا می شود. این رسالت بر عهده ی تک تک ما است.

خلاصه ی کلام اینکه:

اولا خودِ کرسی نباید استاد داشته باشد.

ثانیا قبل و بعد از کرسی حتما باید از اساتید استفاده کرد.

ثالثا دنبال اساتید جوان شهر خودمان بگردیم و از ایشان بهره ببریم.

بدیهی است که کرسی های مورد بحث، کرسی های آزادفکری است که محوریت آن ها دانشجویان هستند و خودشان نقش اصلی را در اظهار نظر و نقد ایفا می کنند.بدیهی است که کرسی های مورد بحث، کرسی های آزادفکری است که محوریت آن ها دانشجویان هستند و خودشان نقش اصلی را در اظهار نظر و نقد ایفا می کنند.