بازی با طعم طمع
به گزارش خبرگزاری بسیج از کرمانشاه، Subway surfers عنوان یک بازی در سبک runner (دونده) روی پلتفرم های
اندروید و اپل بوده که در سراسر جهان، روی تبلت ها و تلفن های همراه بسیار
فراگیر شده است. این بازی ماجرای کاراکتری است که روی دیوار مترو با اسپری
نقاشی کرده و پلیس او را تعقیب می کند. حال گیمر باید از دست پلیس در ریل
های مترو فرار کرده و سکه جمع کند. گیم پلی این بازی در متروی پایتخت های
مهم دنیا رقم می خورد. به این شکل که هر نسخه از این بازی در فضای یکی از
شهرهای توکیو، پاریس، مسکو، لندن و ... ساخته شده است و گیمر را وارد
معماری و فضاهای دیدنی هر یک از این پایتخت ها می کند.
مدت هاست که بازی های پلتفرم های موبایل به سمت شبکه های اجتماعی
روی آورده اند و این امکان را برای گیمرها فراهم کرده اند که هر نفر زمانی
که به یک رکورد در بازی می رسد، آن رکورد را به اسم خود در شبکه های
اجتماعی منتشر کند. این امکان جدید در بازی های موبایل باعث افزایش حس
رقابت در این گونه از بازی ها شده است. و خلاصه و جذابیت های دیگر را در
این بازی ها پر کرده است. نکته ی بسیار مهم در این بازی ساده، آن مدل با
شیوه ی زندگی است که Subway surfers به مخاطبینش نشان می دهد. مدلی که در
آن، گریز از مجازات یک جرم کوچک را نشان می دهد که سزانجامی خوش دارد.
سرانجامی پر از سکه های طلا و پیروزی های پی در پی؛ به طوری که گیمر هرچه
بیشتر از جرمش فرار کند پیروزی های بیشتری را به دست می آورد و این تعقیب و
گریز جذاب، موجبات به دست آوردن سکه های بیشتر و رکوردهای جدیدتر را فراهم
می کند. الیته خود بازی هم در این گریز گیمر را همراهی می کند و وسایل و
ابزارهای کارآمدتری برای فرار راحت تر را در اختیار گیمر قرار می دهد.
ابزارهای جذابی که هر کدام می توانند لذت این گریز را بیشتر و بیشتر توجیه
کنند.
حال با این مقدمه می توان بر نقطه ی عطف محتوایی Subway surfers
دست گذاشت. گیمر از لحظه ای که دست به این فرار جذاب می زند، گویی مسیر
زندگی اش را آغاز می کند این جا باید گفت که در بازی های رایانه ای، از
لحظه ای که روند بازی به دست مخاطب می افتد، زندگی جدید مخاطب در قاب
مانیتور شروع می شود. با این تعریف در می یابیم که آغاز زندگی گیمر در این
بازی با دو اتفاق مهم همراه است.
دویدن؛ در بازی های رایانه ای و اساسا در هنر های نمایشی، دویدن
نماد حرکتی است به سوی به دست آوردن یک مقصد که مقتدای آن اثر است. سکه جمع
کردن که در سبک runner مهم ترین ارزش محسوب می شود.
با توجه به این تعریف که هنر در ذات خود تولید کننده ی حس و انتقال
دهنده ی آن است. می توان گفت که در Subway surfers دویدن به سوی مقتدایی
به نام سکه های طلا این حس را به مخاطبین و گیمرهای خود و به خصوص کودکان و
نوجوانان انتقال می دهد که زندگی چیزی نیست به جز فرار و دویدن به سوی
پول. این حس که در این بازی شکل می گیرد، به انسان ها در سنین پایین آموزش
می دهد که بی محابا باید به سوی پول دوید و هر مانعی را که روبه روست باید
از میان برداشت تا حس طمع انسان برای به دست آوردن پول و رکوردهای جاه
طلبانه ی او بیشتر ارضا شود.
غالبا گیمر هرچه بیشتر بازی های این سبک را بازی های این سبک را
بازی می کند حس طمع اش بیشتر غلیان می کند و بیشتر برای دویدن به سوی سکه
عجله می کند و بیشتر بی محابا متروهای پایتخت های دنیا را طی می کند که
زودتر به رکوردهای بیشتر و کاراکترهای جدیدتر برسد.
حال دوباره برگردیم به موضوع شیوع این بازی ها در شبکه های اجتماعی و
امکانی که این بازی ها برای منتشر کردن رکوردها در شبکه های اجتماعی فراهم
کرده اند. این عطش و طمعی که این دست از بازی های موبایل برای گیمرها
آفریده اند با انتشار در شبکه های اجتماعی مانند فیس بوک و توئیتر و گوگل
پلاس و ... چند برابر می شود؛ به طوری که در آینده ای نه چندان دور به بخشی
از خرده فرهنگ گیمری تبدیل می شود و تاثیرات عمق آن در سال های دور و در
زندگی آینده ی گیمرهای کودک و نوجوان دیده خواهد شد. این نوع تاثیرگذاری
های دراز مدت فقط در آثار نمایشی و به طور خاص در مدیوم های جدید هنر
تاثیرات عمیقی گذاشته و قادرند در یک نسل به خرده فرهنگ و اخلاق تبدیل
شوند. پس توجه به راه و روش زندگی که این آثار نمایشی و به طور خاص آن،
بازی های رایانه ای به کودکان و نوجوانان آموزش می هند، موجب تصحیح و سم
زدایی آن ها برای نسل آینده می شوند.
