یادداشت/روزنامه رسالت
روز ورود نور و خروج ظلمت
كم كم به چهل سالگي انقلاب اسلامي نزديك مي شويم. فردا درست وارد سي و نهمين سال طلوع فجر انقلاب اسلامي مي شويم.
به گزارش خبرگزاری بسیج، «روزنامه رسالت» در یادداشت امروز خود با عنوان « روز ورود نور و خروج ظلمت» با قلم محمدکاظم انبارلویی نوشت: ما ز بالاييم و بالا مي رويم ما ز درياييم و دريا مي رويم ما از آنجا و از اينجا نيستم ما ز بيجاييم و بيجا مي رويم اختر ما نيست در دور قمر لاجرم فوق ثريا مي رويم اين سخن خاموش كن با ما بيا بين كه از رشك بي ما مي رويم فردا روز ورود امام خميني (ره) بنده صالح خدا به ميهن اسلامي است. فردا روز ورود نور آزادي به كشور ما و خروج ظلمت استبداد است. فردا روز ورود عقل به جامعه اسلامي و خروج جهل است. فردا روز ورود عزت، شرف و شجاعت و خروج خواري، ذلت، پستي و ترس است. فردا روز ورود عدل و خروج ظلم است.
«جاء الحق و زهق الباطل ان الباطل كان زهوقا» (سوره اسرا، آيه 81)
كم كم به چهل سالگي انقلاب اسلامي نزديك مي شويم. فردا درست وارد سي و نهمين سال طلوع فجر انقلاب اسلامي مي شويم.
امام خميني (ره) بنيانگذار جمهوري اسلامي حق بزرگي بر گردن مردم ايران، منطقه و جهان دارد. او سير تاريخ معاصر را سوزنباني كرد و نگذاشت انسانها به دره هولناك مكاتب مادي سقوط كنند. وقتي او قيام خود را آغاز كرد الحاد، سكه رايج جوامع بشري بود. فاشيسم، ليبراليسم و كمونيسم به عنوان سه فرزند مدرنيسم با به خاك و خون كشيدن ميليونها انسان در دو جنگ جهاني، سايهسار فكري حكومت هاي روي زمين بودند. آنها مي گفتند در آسمان خبري نيست، هر چه هست در همين زمين است. آنها انسان را حيوان و عمدتاً گرگ مي دانستند كه براي رسيدن به سهم خود بايد بجنگد. گرد و غبار به جاي مانده از دو جنگ جهاني عملاً جهان را به دو بلوك تقسيم كرده بود و هر دولتي كه مي خواست زنده بماند مجبور بود سرسپردگي به يكي از دو بلوك را بپذيرد.
امام (ره) آمد، اين بساط دروغين را بر هم زد و پرچم توحيد را برافراشت و ارتباط بين زمين و آسمان را با ريسمان وحي برقرار كرد. او با سه «باور» پاي در راه مبارزه با قدرت هاي جهاني گذاشت؛
«باور به خدا ، باور به خود و باور به مردم.»
او مطمئن بود كه خدا او را ياري خواهد كرد؛ «ان تنصروا الله ينصركم و يثبت اقدامكم» (سوره محمد، آيه 7). او خود را باور داشت و ترديدي در مسيري كه گام برميداشت، نداشت. او قلب و روح خود را با سازه هاي وحي و عرفان محكم كرد به گونه اي كه ترس از او مي ترسيد. شجاعت، غيرت و دليري در رفتار او موج مي زد. نطق هاي آتشين او در عصر عاشوراي 42 و نيز نطق تاريخي اش عليه كاپيتولاسيون نشان داد او همچون جدش امام حسين (ع) خود را آماده هزينه هاي يك قيام الهي در اندازه قيام انبياء و اولياي الهي كرده است. شكست در راه او معنا نداشت. او مرد روزهاي بحراني بود. او از شكست، پيروزي مي ساخت و اين ساخت را به نام خدا ثبت مي كرد به گونه اي كه هيچ اثري از خود نباشد. به همين دليل لحظاتي قبل از ورود به ايران پس از 15 سال تبعيد و غربت، وقتي از او سؤال مي كنند چه احساسي داريد؟ مي فرمايند: «هيچ»! او عميقاً معتقد بود ما همه هيچيم، هر چه هست اوست، گر نيك بنگريم همه اوست!
دشمنان او نيک مي دانستند كه با او طرف نيستند، با خداي او طرف هستند. به همين دليل شكست براي آنان در چنين نبردي
اجتناب ناپذير بود.
هيچ طاغوتي در طول عمر انسان در زمين از مجازات الهي مفرّي نداشته است. طواغيت زمان امام (ره) يكي پس از ديگري در اوج خفت و خواري به خاك مذلت افتادند و از بين رفتند. شاه و صدام به بدترين شكل ممكن نابود شدند و از امپراتوري شرك و كفر و الحاد شوروي به عنوان يكي از دو قطب قدرت در زمان امام (ره) امروز اثري باقي نيست.
امام به قدرتهاي عالم و تئوري پردازان آنها فهماند انكار مبدأ و معاد، آنها را به دره نيستي و جهنم مدرنيسم انداخته است. راه نجات از اين جهنم، احكام نوراني اسلام است. راه رهايي چنگ زدن به آخرين ريسمان الهي يعني قرآن كريم به عنوان بزرگترين معجزه پيامبر اعظم محمد رسول الله (ص)
است. او اثبات كرد تفكري كه از آبشخور وحي سيراب نشده باشد دچار انجماد و تحجر مي شود، خشك و بي روح است و كاري از آن بر نمي آيد.
او شجاعانه پرچم آزادي را بر دوش گرفت و فرياد زد؛ آزادي واقعي، رهايي از شر نفس است نه رهايي نفس! او اثباب كرد رهايي نفس كه امروز در جهان به عنوان آزادي از آن ياد مي شود عين اسارت است. او معتقد بود انسان وقتي بنده خدا مي شود از همه چيز آزاد است. او بر سر تئوريسين هاي
كمونيسم فرياد زد كه؛ «دين افيون تودهها نيست.» دين آمده است توده ها
را از شر استبداد و استعمار رها كند. قداره بندان و قلدران جهاني بر او تاختند و يك جنگ خانمانسوز ساختند و دو نبرد نرم مزدورانه را بر نهضت اسلامي تحميل كردند.
طواغيت زمان در برابر كلام او كم آوردند و گل را با گلوله پاسخ دادند. او از طريق كلام الهي به مغز و روح انسان معاصر نفود كرد و گلوله ها نتوانستند ملت ايران، ملت هاي مسلمان و انسان هاي آزاده جهان را از او جدا كنند. او اطمينان داشت مردم اگر پيام خدا را درست دريافت كنند جهتگيري خود را خود تعيين مي كنند. فردا 12 بهمن، سالروز ورود امام (ره) به ميهن اسلامي است.
در چنين روزي ملت ايران به نمايندگي از ملت هاي جهان به استقبال بزرگمردي رفتند كه هدفي جز رهايي انسان و فلاح و رستگاري بشر نداشت. او مي خواست حقوق بشر را احياء كند و جهانيان را با حقوق الهي آشنا كند.
ايران اين افتخار را دارد كه چنين مردي در اين سرزمين، قيام خود را آغاز كرد. ملت ايران افتخار دارد كه با او همدلي، همراهي و همياري كرد، به گونهاي که پاك ترين فرزندان خود را براي احياي دين خدا و قيام الهي او فدا كرد و در اين راه ترديدي به خود راه نداد.
12 بهمن، روز تجلي ايمان ملت ما و ظهور غيرت ملي و تجديد عزت و عظمت ايران، مبارك باد.
«جاء الحق و زهق الباطل ان الباطل كان زهوقا» (سوره اسرا، آيه 81)
كم كم به چهل سالگي انقلاب اسلامي نزديك مي شويم. فردا درست وارد سي و نهمين سال طلوع فجر انقلاب اسلامي مي شويم.
امام خميني (ره) بنيانگذار جمهوري اسلامي حق بزرگي بر گردن مردم ايران، منطقه و جهان دارد. او سير تاريخ معاصر را سوزنباني كرد و نگذاشت انسانها به دره هولناك مكاتب مادي سقوط كنند. وقتي او قيام خود را آغاز كرد الحاد، سكه رايج جوامع بشري بود. فاشيسم، ليبراليسم و كمونيسم به عنوان سه فرزند مدرنيسم با به خاك و خون كشيدن ميليونها انسان در دو جنگ جهاني، سايهسار فكري حكومت هاي روي زمين بودند. آنها مي گفتند در آسمان خبري نيست، هر چه هست در همين زمين است. آنها انسان را حيوان و عمدتاً گرگ مي دانستند كه براي رسيدن به سهم خود بايد بجنگد. گرد و غبار به جاي مانده از دو جنگ جهاني عملاً جهان را به دو بلوك تقسيم كرده بود و هر دولتي كه مي خواست زنده بماند مجبور بود سرسپردگي به يكي از دو بلوك را بپذيرد.
امام (ره) آمد، اين بساط دروغين را بر هم زد و پرچم توحيد را برافراشت و ارتباط بين زمين و آسمان را با ريسمان وحي برقرار كرد. او با سه «باور» پاي در راه مبارزه با قدرت هاي جهاني گذاشت؛
«باور به خدا ، باور به خود و باور به مردم.»
او مطمئن بود كه خدا او را ياري خواهد كرد؛ «ان تنصروا الله ينصركم و يثبت اقدامكم» (سوره محمد، آيه 7). او خود را باور داشت و ترديدي در مسيري كه گام برميداشت، نداشت. او قلب و روح خود را با سازه هاي وحي و عرفان محكم كرد به گونه اي كه ترس از او مي ترسيد. شجاعت، غيرت و دليري در رفتار او موج مي زد. نطق هاي آتشين او در عصر عاشوراي 42 و نيز نطق تاريخي اش عليه كاپيتولاسيون نشان داد او همچون جدش امام حسين (ع) خود را آماده هزينه هاي يك قيام الهي در اندازه قيام انبياء و اولياي الهي كرده است. شكست در راه او معنا نداشت. او مرد روزهاي بحراني بود. او از شكست، پيروزي مي ساخت و اين ساخت را به نام خدا ثبت مي كرد به گونه اي كه هيچ اثري از خود نباشد. به همين دليل لحظاتي قبل از ورود به ايران پس از 15 سال تبعيد و غربت، وقتي از او سؤال مي كنند چه احساسي داريد؟ مي فرمايند: «هيچ»! او عميقاً معتقد بود ما همه هيچيم، هر چه هست اوست، گر نيك بنگريم همه اوست!
دشمنان او نيک مي دانستند كه با او طرف نيستند، با خداي او طرف هستند. به همين دليل شكست براي آنان در چنين نبردي
اجتناب ناپذير بود.
هيچ طاغوتي در طول عمر انسان در زمين از مجازات الهي مفرّي نداشته است. طواغيت زمان امام (ره) يكي پس از ديگري در اوج خفت و خواري به خاك مذلت افتادند و از بين رفتند. شاه و صدام به بدترين شكل ممكن نابود شدند و از امپراتوري شرك و كفر و الحاد شوروي به عنوان يكي از دو قطب قدرت در زمان امام (ره) امروز اثري باقي نيست.
امام به قدرتهاي عالم و تئوري پردازان آنها فهماند انكار مبدأ و معاد، آنها را به دره نيستي و جهنم مدرنيسم انداخته است. راه نجات از اين جهنم، احكام نوراني اسلام است. راه رهايي چنگ زدن به آخرين ريسمان الهي يعني قرآن كريم به عنوان بزرگترين معجزه پيامبر اعظم محمد رسول الله (ص)
است. او اثبات كرد تفكري كه از آبشخور وحي سيراب نشده باشد دچار انجماد و تحجر مي شود، خشك و بي روح است و كاري از آن بر نمي آيد.
او شجاعانه پرچم آزادي را بر دوش گرفت و فرياد زد؛ آزادي واقعي، رهايي از شر نفس است نه رهايي نفس! او اثباب كرد رهايي نفس كه امروز در جهان به عنوان آزادي از آن ياد مي شود عين اسارت است. او معتقد بود انسان وقتي بنده خدا مي شود از همه چيز آزاد است. او بر سر تئوريسين هاي
كمونيسم فرياد زد كه؛ «دين افيون تودهها نيست.» دين آمده است توده ها
را از شر استبداد و استعمار رها كند. قداره بندان و قلدران جهاني بر او تاختند و يك جنگ خانمانسوز ساختند و دو نبرد نرم مزدورانه را بر نهضت اسلامي تحميل كردند.
طواغيت زمان در برابر كلام او كم آوردند و گل را با گلوله پاسخ دادند. او از طريق كلام الهي به مغز و روح انسان معاصر نفود كرد و گلوله ها نتوانستند ملت ايران، ملت هاي مسلمان و انسان هاي آزاده جهان را از او جدا كنند. او اطمينان داشت مردم اگر پيام خدا را درست دريافت كنند جهتگيري خود را خود تعيين مي كنند. فردا 12 بهمن، سالروز ورود امام (ره) به ميهن اسلامي است.
در چنين روزي ملت ايران به نمايندگي از ملت هاي جهان به استقبال بزرگمردي رفتند كه هدفي جز رهايي انسان و فلاح و رستگاري بشر نداشت. او مي خواست حقوق بشر را احياء كند و جهانيان را با حقوق الهي آشنا كند.
ايران اين افتخار را دارد كه چنين مردي در اين سرزمين، قيام خود را آغاز كرد. ملت ايران افتخار دارد كه با او همدلي، همراهي و همياري كرد، به گونهاي که پاك ترين فرزندان خود را براي احياي دين خدا و قيام الهي او فدا كرد و در اين راه ترديدي به خود راه نداد.
12 بهمن، روز تجلي ايمان ملت ما و ظهور غيرت ملي و تجديد عزت و عظمت ايران، مبارك باد.
ارسال نظرات شما
