"می کشم نازتوای دوست، زگواره خویش"

 "می کشم نازتوای دوست، زگواره خویش"

نذر تو کرده ام، این شعرغزلواره ی خویش

بلکه چاره بکند عشق تو، آواره ی خویش

من پناهنده شدم بر تو، در این شهرخراب

بازکن لب، زلب تو شنوم، چاره ی خویش

چشم شوخ تو کشیده، به اسارت دل من

کشته این شاعر دیوانه، به نظاره ی خویش

دل هرجائی من، زخم فراوان خورده

می کشم همره خود، این دل صد پاره خویش

طعنه و ناز رقیبان، شکند طاقت من

می کشم ناز تو ای دوست، زگهواره خویش

دم بدم، سیلی و این صورت پژمرده ی من

لاله گون می کندم، گونه و رخساره خویش

من که تقدیم تو کردم، همه ی عمر عزیز

حال تقدیم کنم بر تو، غزلواره ی خویش