نقش دولت در «سلفی حقارت»

به گزارش خبرگزاری بسیج، ماجرای «سلفی حقارت» و اشتیاق عجیب چند نماینده اصلاح‌طلب مجلس برای عکس یادگاری گرفتن با فدریکا موگرینی در حاشیه مراسم تحلیف رئیس‌جمهور روحانی، انتقادات فزاینده‌ای را در میان مردم و فعالان کشور برانگیخته است.

در میان خیل منتقدان این حرکت سخیف و حقیرانه اما کسانی از دولتی‌ها هم دیده می‌شوند.

«حسام‌الدین آشنا» مشاور رئیس‌جمهور و از چهره‌های پرحاشیه‌ی ستاد اعتدال، یکی از اولین کسانی بود که از میان دولتی‌ها به این حرکت سخیف نمایندگان اصلاح‌طلب واکنش نشان داد.

او روز یکشنبه گذشته در یک توییت و در اشاره به این رخداد نوشت:

«مشکل سیاسی نیست، فرهنگی است. ای کاش با تک تک نمایندگان محترم حاضر در آن تصویر سلفی، مصاحبه ای عمیق گرفته شود.»

غیر از او، روزنامه دولتی ایران هم روز گذشته در یک گزارش تفصیلی از سلفی گرفتن حقیرانه برخی نمایندگان مجلس انتقاد کرد و درباره آن نوشت:

«هر چند امروز صبح یکی از نمایندگان از رفتار روز گذشته خود در صحن مجلس شورای اسلامی عذرخواهی کرده است و احتمالا در یکی دو روز آینده دیگرانی از نمایندگان سلفی بگیر هم در این خصوص اظهار نظر خواهند کرد. با این حال تصاویر منتشر شده تیرهایی است که از چله رها شده و در معرض دید افکار عمومی در داخل و خارج قرار گرفته است و در این شرایط بعید به نظر می رسد عذرخواهی بتواند آب رفته را به جوی برگرداند.»[1]

از گفته‌ها و نوشته‌های فوق اینطور برمی‌آید که دولت آقای روحانی هم منتقد این سلفی حقیرانه است و قصد دارد در زمره مخالفین این حرکت عبرت‌آموز تلقی شود!

اما واقعیت‌های دیگری هم وجود دارد که نشان می‌دهد گناه دولت آقای روحانی در این حرکت سخیف اگر بیشتر از نمایندگان سلفی‌بگیر نباشد، کمتر هم نیست...

*وقتی آشنا می‌گفت کشورهای غربی می‌خواهند به ما کمک کنند...

در این پرونده نام اولین کسی که به ذهن می‌رسد شخص «حسام‌الدین آشنا»ست.

آشنا اگرچه خود را منتقد ماجرای سلفی حقیرانه نشان می‌دهد اما افکار عمومی به خوبی به یاد دارند که هم‌او بود که چند سال قبل و در ایام دولت یازدهم طی مصاحبه‌ای با خبرگزاری دولتی ایرنا در یک خوشبینی افراطی گفته بود: «مقامات غربی می‌گویند چگونه به ایران کمک کنیم!»[2]

مشاور فرهنگی رئیس‌جمهور مدتی بعد و در ایام برجام نیز طی یادداشتی در سرمقاله روزنامه دولتی ایران نوشت:

«اکنون در مرحله بازی‌های برد-برد، ایران بخشی از جهان با همه چالش‌ها و فرصت‌های آن است و نه در برابر جهان. در این دیدارها مشخص شد که همه ما سرنشینان یک کشتی واحد و ساکنان یک کوی واحد هستیم.»[3]

به سخن ساده می‌توان گفت که نمایندگان مدخل در ماجرای سلفی حقارت صرفا به حرف‌های سابق آقای آشنا گوش داده‌اند و حالا اگر هم مذمتی شامل آنان باشد، در وهله اول آقای آشناست که بایستی همان مذمت‌ها را نسبت به او روا داشت.

در واقع اگر این چند نماینده اصلاح‌طلب در یک لحظه تصمیم گرفته‌اند با فدریکا موگرینی در یک قاب دیده شوند، حسام‌الدین آشنا در طول تمام 4 سال گذشته و لااقل تا پیش از محرز شدن بی‌دستاوردی برجام، هر روز در ذهن خود با «موگرینی‌ها» عکس سلفی می‌گرفته و با مادام و موسیو‌های جامعه جهانی در یک کشتی ذهنی می‌نشسته است...

*روایتی از سلفی‌هایی که به تحریم‌ها افزود.../پیاده‌روی با جان کری به عکس سلفی با موگرینی می‌رسد

غیر از گفته‌های آشنا که در بالا به آن اشاره کردیم، اظهارات و برخی رفتارهای اعضای تیم مذاکره‌کننده دولت یازدهم در طول مذاکرات هسته‌ای نیز هم‌ردیف سلفی حقیرانه نمایندگان اصلاح‌طلب با موگرینی ارزیابی می‌شود و دست‌کمی از آن ندارد.

مذاکره‌کنندگان که در واقع نمادهای دولت یازدهم بودند، هیچگاه به مردم و افکار عمومی توضیح ندادند که چرا از اعضای تیم آمریکایی که در هیچ تحریم و دشمنی علیه ایران و ایرانی کم نگذاشته بودند، هدیه می‌گرفتند و در ادامه هم به آنها هدیه می‌دادند؟!

آیا اقدام «علی‌اکبر صالحی» که از «ارنست مونیز» برای نوه‌اش هدیه دریافت می‌کرد کمتر از عکس یادگاری بود که قشقاوی از موگرینی و چند نماینده اصلاح‌طلب گرفت؟!

پیاده‌روی‌های ظریف با جان کری و مصافحه آن دو در مقابل پرچم آمریکا هم سلفی دیگری بود که این بار به جای قشقاوی، خبرنگاران خارجی زحمتش را کشیدند.

و در تمام این لحظه‌های «نابجا» نیز بخشی از عزت ملی ایران لکه‌دار شد و یا خطوط قرمز کشور در هم شکست.

نکته اما آنجاست که این‌بار گویا دولت و دولتی‌ها قصد دارند پای خود را از قضیه «سلفی حقارت» کنار بکشند و اینطور بگویند که دامان ما از این رفتارها منزّه است.

اما حقیقت می‌گوید که اینطور نیست و آن چند نماینده اصلاح‌طلب هم می‌توانند ادعا کنند که در مکتبخانه اعتدال چنین درس‌های عجیبی را یاد گرفته‌اند.

*دولتی که جهانی نبود و نشد!/از آنهمه وعده‌های پسابرجام، یک عکس سلفی با موگرینی ماند و دیگر هیچ...

رئیس‌جمهور روحانی از همان ابتدای آغاز ریاست‌جمهوری خود تلاش کرد تا به خود و دولتش شأنیت «جهانی شدن» بدهد.

شأنیتی در قالب یک ژست که از ابتدا هم معلوم بود کارش به همین سلفی‌ها و پیاده‌روی‌ها و خوشبینی‌های بیجا می‌رسد.

آقای روحانی و سایر اعضای مکتبخانه اعتدال، تقلای زیادی را در راستای این جهانی شدن از خود بروز دادند اما هرگز به این آرزوی بی‌بنیاد نرسیدند و از لابه‌لای 4 سال نمایش آستین‌های گلدوزی شده، ژست مذاکره با آمریکا، داد و ستد هدیه با مقامات آمریکایی، مسخره کردن مردم ایران با این کنایه که مسواک نمی‌زنید و خشن هم هستید و سلفی گرفتن با موگرینی... تنها چیزی که بر جا ماند، دستاورد تقریباً هیچ برجام و لذت پذیرایی از نمایندگان رؤسای جمهور گابن و دماغه سبز در یک مراسم تحلیف بود و دیگر هیچ!

***

1_mshrgh.ir/759125

2_ http://fna.ir/4QZ9DR

3_ http://fna.ir/4QZ9DR