برایتان اذان مى گویم و سرود مى خوانم

حسین علینظزی یکی از رزمندگان و جانبازان هشت سال دفاع مقدس در گفتگو با خبرگزاری بسیج با اشاره به حضور 4 ساه خود دفاع مقدس گفت: سال ۶۵ وقتى به جبهه مى رفتیم، در آن لحظات آخر یکى از برادران کم سن و سال را از صف بیرون کشیدند و او را از پادگان آموزشى به شهر بردند.

وی افزود: از مرکز آموزش تا شهر شش کیلومتر راه بود. او دوباره با پاى پیاده برگشت و به پادگان آمد و دست به دامن مسئولین شد.

علینظزی ادامه داد: این دفعه در پاسخ آن‌ها که مى گفتند آخر تو خیلى کوچکى، چه کارى از دستت بر مى آید، مى گفت: من برایتان اذان مى گویم. براى بچه‌ها سرود مى خوانم. سرانجام با اصرار زیاد موفق شد و به منطقه آمد. بعد از سه ماه تسویه گرفتیم ولى او ماند و به مرخصى نیامد. مى گفت: من بیایم مسلما دیگر نمى گذارند برگردم. مدت یک سال منطقه بود تا سال ۶۶ که به درجه رفیع شهادت رسید.