این گاردریل های لعنتی!

به گزارش خبرگزاری بسیج در قزوین، اسم الموت که می آید ناخود آگاه همه فکرها به سمت جاده های پرپیچ و خم و خطرناکش می رود، الموت با تمام ظرفیت های ویژه چه از نظر منابع طبیعی و گردشگری وچه محصولات باغی دارای کمترین امکانات ارتباطی است و گویا این منطقه از نظر مسئولین پنهان است.
چند بار دیگر باید شاهد از دست رفتن عزیزان و جوانان مان در پیچ های تند و خطرناک بهرام آباد باشیم؟ تا کی باید نظاره گر یتیم شدن کودکانی باشیم که پدران شان بر اثر سقوط به دره های الموت پرپر شده اند و اگر تنها یک گاردریل ناچیز بر سر این پیچ های لعنتی وجود داشت کودکان طعم تلخ یتیمی را به این زودی نمی چشیدن!
الموت غربی یکی از خطرناک ترین جاده های استان قزوین شاید کشور را دارد اما هیچ گونه تدبیری برای حل این مشکل در دولت تدبیر امید نشده است و هر موقع که دهیاران و شوراهای منطقه به اداره راه مراجعه می کنند با این جمله روبرو می شوند که پول نداریم!!!
آیا این جواب قانع کننده ای برای حل این مشکل است؟ اگر پول نداریم پس چرا هزینه های جاری در دولت یازدهم سه برابر شده است؟ چرا برای مخارج جاری دولت پول هست ولی برای نصب چند گاردریل در پیچ های خطرناک که هرکدام منتهی به دره های بیش از 100 متر می شوند پول نیست؟
شاید بیشتر مشکلات الموت به ویژه منطقه الموت غربی ناشی از انتخاب مدیران این منطقه بر اساس روابط و ظوابط سیاسی است و شایسته سالاری کمترین نقش را در این زمینه ایفا می کند، مدیری که تمام هم و غمش حفظ جایگاه خود و فامیل های وابسته سببی و نسبی است، چقدر زمان دارد تا مشکلات مردم بپردازد؟
مدیری که تنها دغدغه اش انتخابات شورای بخش است تا فامیل ها سببی و نسبی اش رای بیاورند و گوش به فرمان ایستاده تا خان زاده ها به الموت سفر کنند و تدارکات سفرشان را مهیا کند! چه توقعی دارید که مثل بخشدار بخش طارم راه بیفتد دنبال کار مردم و جاده آسفالت کند و گاردریل نصب کند.
باید خدمت آقای بخشدارعرض کنیم که جناب آقای رحمتی انتخابات بخش هم تمام شد خدارو شکر نتیجه باب میل تان شد و زمستان هم رسید و وقت سفرخان زاده ها به الموت نیست و انتخابات ریاست جمهوری هم تمام شد، محض رضای خدا در زمان بخشداری شما چند متری هم شده جاده های الموت را آسفالت کنید و مردم الموت را دریابید.
تا کی ما باید شاهد از دست رفتن دوستان و عزیزانمان در پیچ های خطرناک الموت باشیم؟
یاد امید ولی پور و دوستش هنوز از ذهن مان خارج نشده است، دو سال بیشتر از رفتن این عزیزان از بین ما نمی گذرد که رسول عالم باقری دوست جهادگرمان که برای خدمت به همین مردم زحمت کش الموت به منطقه سفر کرده بود بر اثر منحرف شدن ماشین به دره ی 100 متری سقوط کرد وشهید شد.
تا کی باید در هر پیچی یکی از جوانان ما به کام مرگ کشیده شود تا شما در آن پیچ گاردریل های دست دوم اتوبان را نصب کنید! مردم الموت غربی با بیش از 100 روستا آیا حق شان این است که منتظر بمانند گاردریل های اتوبان ها که بر اثر تصادف واژگون شدند را استفاده کنند. ما به همان گاردریل های دست دوم هم راضی هستیم اما مسئولین همان را نیز از مردم این بخش دریغ کرده اند.
رسول جان تو برای خدمت به مردم و عمل به دستور رهبر عزیزمان به منطقه الموت سفر کردی و شهید شدی، شهادت گوارای وجودت یادت همیشه در دل هایمان هست.
1001/ت30/ب