موذنهایی که ماندگار شدند…
بسیج اشکذر:
گوش ما ایرانیها از بدو تولد به صدای هر روزه اذان عادت کرده است؛ نوایی که هر کدامشان به واسطه موذن هایشان در گذر زمان و پخش شان از رادیو و تلویزیون سهم زیادی در خاطرات شنوایی ما دارند.
وقتی چشم و پایمان به دنیا باز میشود. به رسم ایرانی بودنمان اولین نجوایی که مهمان گوش هایمان میکنیم صدای اذان است. نوایی که رفته رفته عادتمان میشود در طول روز، رفت و آمدهای آفتاب را با صدای آن بدرقه کنیم و کارهایمان را با ساعت «قبل از اذان» و «بعد از اذان» تنظیم کنیم؛ برای همین میتوان گفت که صدای اذان برای همه ایرانیان آشناترین نوایی است که به شنیدن هر روزه اش خو میگیریم و به وقت شلوغی و اضطرابهای روزمره با گوش دادنش برای چند دقیقه هم که شده آرام میشویم؛ از همین رو میتوان گفت که این نوای هر روزه در زندگی مردم ما از جایگاه ویژهای برخوردار است اذانهایی که به واسطه صدای موذن هایشان درگذر زمان در بخشی از خاطرات شنوایی ما حسابی جا باز کرده اند. ماه رمضان و گوش سپردن بیش از پیش به اذانهای افطار و سحر بهانه خوبی بود که نگاهی به همه اذانهای ماندگار و خاطره انگیز چند دهه اخیر بیندازیم.
اذان موذن زاده اردبیلی
اگر نگوییم همه؛ ولی میتوانیم به راحتی بگوییم که در گوش و خاطره بیشتر ما اذان یعنی اذان روح افزای رحیم موذن زاده اردبیلی؛ مرحوم موذن زاده معتقد بود که اذان گفتن اتفاقی موروثی در خاندانشان بوده است، میراثی که در این خانواده چیزی بیش از ۱۵۰ سال قدمت دارد و شاهد این ادعا را میتوان از روی نام خانوادگی «موذن زاده» پیدا کرد و صدای خوش این طایفه را نه فقط در صدای رحیم موذن زاده که در نوحههای دلنشین سلیم موذن زاده هم یافت؛ اما برای همه ما آشناترین صدای این خاندان همان اذان معروف در آواز بیات ترک است. اذانی که تولد آن بر میگردد به روزی از روزهای سال ۱۳۳۴ که مرحوم موذن زاد تصمیم میگیرد یک اذان یادگاری بگوید به همین خاطر به استودیوی ۶ رادیو در میدان ارگ میرود و تمام گوشهها را امتحان میکند تا اینکه سرانجام گوشه «روح الارواح» که گوشهای از آواز بیات ترک است به دلش مینشیند و آن را در قالب ۶ دقیقه میخواند اذانی که خود موذن زاه درباره راز ماندگاری آن میگوید: «میگویند که این اذان خیلی زیبا گفته شده است، میدانید چرا؟ من جوابتان را میدهم برای این که باطن خوشگل است، برای اینکه این اذان را با دهان روزه پر کردم تا قربه الیالله باشد. این یک کار مادی نبود، بلکه معنوی بود.»
اذان حسین صبحدل
این اذان هم یکی از ماندگارترین اذانهایی است که در تمام این سالها گوشمان را به شنیدن آنها عادت داده ایم. اذانی که مرحوم حسین صبحدل آن را در اوج دوره خفقان رژیم پهلوی خوانده است. این موذن از همان دوران کودکی به خواندن اذان در مساجد علاقه داشت تا اینکه در سالهای بعد او یکی از زیباترین اذانهای کشورمان را در حسینیه ارشاد خواند. در دوره پهلوی به خاطر پخش نشدن اذان از رادیو و تلویزیون این کار در محافل انقلابی پخش میشد تا جایی که بعدها از اذان مرحوم صبحدل با نام اذان انقلاب یاد میکنند. جالب است بدانید که شهید مطهری در وصیتهای خودش گفته بود: «هر وقت جنازه من را از زمین بر میدارید، اذان صبحدل را پخش کنید.»
حسن رضائیان
به نسبت دو کار قبلی، این اذان در اواسط دهه شصت توسط حسن رضائیان خوانده شد. این قاری قرآن میگوید همیشه برای اذان گفتن فاکتورهای خاصی داشته، چون معتقد است که اذان گفتن یک شعار است و این شعار باید با حس و حال خاصی خوانده شود؛ برای همین هم دستگاه حجاز را برای خواندن اذانش انتخاب کرده است و بعدها در سالهای بین ۶۶ تا ۶۷ در رادیو این اذان را برای همیشه به ثبت رسانده است.
شیخ محمد آقاتی
اذان این موذن نیز در ردیف موذنهای برجستهای مثل موذن زاده اردبیلی و سید جواد ذبیحی بوده است. موذنی که از همان کودکی در زمینه تلاوت قرآن و اذان استعداد خاصی داشته است. مرحوم آقاتی در ایام جوانی وقتی در ماه مبارک رمضان به روستای پدریاش میرفت در پشت بام حسینیه آنجا مناجات و دعا میخواند و اذان میگفت، جالب اینجاست که این موذن هیچ وقت استادی نداشت. در یکی از شبهای سال ۱۳۲۰ که محمد آقاتی بالای پشت بام حسینیه بود، تولیت آن زمان مسجد گوهرشاد نیز در این روستا حضور داشت، با شنیدن لحن زیبای اذان و مناجات محمدآقاتی، به او میگوید که به شیخ بگویید فردا به مسجد گوهرشاد بیاید. جالب است بدانید که در آن وقت مسجد گوهرشاد بلندگو نداشت و این تنها صدای شیخ آقاتی بود که از گلدستههای مسجد گوهرشاد به گوش مردم میرسید؛ اما ماجرای اذانی که ما بعدها آن را از رادیو تلویزیون شنیدیم به هفت سال بعد در سال ۱۳۲۷ شمسی برمی گردد او در همان سال اولین اذان معروف خود را در سه نوبت در رادیو تهران ضبط کرد تا صدایش برای همیشه در گوش و خاطره همه ایرانیان ثبت شود.
مصطفی غلوش
بین همه قاریان و موذنهای ایرانی که ما از اوقات شرعی با صدای آنها با خبر میشویم میشود موذنهای غیر ایرانی دیگری را هم پیدا کرد که ما در همه این سالها گوشمان را به شنیدن اذان هایشان عادت داده ایم. مثل محمد طوخی، شیخ ابوزید و یا مصطفی غلوش مصری که موذنهای اهل تسنن بودند و اذانشان به سبک شیعیان نقش مهمی به گوش همه ما آشناست. اذانی که بعدها برخی از عالمان و قاریان سنی مذهب را وادار به انتقاد از غلوش کرد.
گوش ما ایرانیها از بدو تولد به صدای هر روزه اذان عادت کرده است؛ نوایی که هر کدامشان به واسطه موذن هایشان در گذر زمان و پخش شان از رادیو و تلویزیون سهم زیادی در خاطرات شنوایی ما دارند.
وقتی چشم و پایمان به دنیا باز میشود. به رسم ایرانی بودنمان اولین نجوایی که مهمان گوش هایمان میکنیم صدای اذان است. نوایی که رفته رفته عادتمان میشود در طول روز، رفت و آمدهای آفتاب را با صدای آن بدرقه کنیم و کارهایمان را با ساعت «قبل از اذان» و «بعد از اذان» تنظیم کنیم؛ برای همین میتوان گفت که صدای اذان برای همه ایرانیان آشناترین نوایی است که به شنیدن هر روزه اش خو میگیریم و به وقت شلوغی و اضطرابهای روزمره با گوش دادنش برای چند دقیقه هم که شده آرام میشویم؛ از همین رو میتوان گفت که این نوای هر روزه در زندگی مردم ما از جایگاه ویژهای برخوردار است اذانهایی که به واسطه صدای موذن هایشان درگذر زمان در بخشی از خاطرات شنوایی ما حسابی جا باز کرده اند. ماه رمضان و گوش سپردن بیش از پیش به اذانهای افطار و سحر بهانه خوبی بود که نگاهی به همه اذانهای ماندگار و خاطره انگیز چند دهه اخیر بیندازیم.
اذان موذن زاده اردبیلی
اگر نگوییم همه؛ ولی میتوانیم به راحتی بگوییم که در گوش و خاطره بیشتر ما اذان یعنی اذان روح افزای رحیم موذن زاده اردبیلی؛ مرحوم موذن زاده معتقد بود که اذان گفتن اتفاقی موروثی در خاندانشان بوده است، میراثی که در این خانواده چیزی بیش از ۱۵۰ سال قدمت دارد و شاهد این ادعا را میتوان از روی نام خانوادگی «موذن زاده» پیدا کرد و صدای خوش این طایفه را نه فقط در صدای رحیم موذن زاده که در نوحههای دلنشین سلیم موذن زاده هم یافت؛ اما برای همه ما آشناترین صدای این خاندان همان اذان معروف در آواز بیات ترک است. اذانی که تولد آن بر میگردد به روزی از روزهای سال ۱۳۳۴ که مرحوم موذن زاد تصمیم میگیرد یک اذان یادگاری بگوید به همین خاطر به استودیوی ۶ رادیو در میدان ارگ میرود و تمام گوشهها را امتحان میکند تا اینکه سرانجام گوشه «روح الارواح» که گوشهای از آواز بیات ترک است به دلش مینشیند و آن را در قالب ۶ دقیقه میخواند اذانی که خود موذن زاه درباره راز ماندگاری آن میگوید: «میگویند که این اذان خیلی زیبا گفته شده است، میدانید چرا؟ من جوابتان را میدهم برای این که باطن خوشگل است، برای اینکه این اذان را با دهان روزه پر کردم تا قربه الیالله باشد. این یک کار مادی نبود، بلکه معنوی بود.»
اذان حسین صبحدل
این اذان هم یکی از ماندگارترین اذانهایی است که در تمام این سالها گوشمان را به شنیدن آنها عادت داده ایم. اذانی که مرحوم حسین صبحدل آن را در اوج دوره خفقان رژیم پهلوی خوانده است. این موذن از همان دوران کودکی به خواندن اذان در مساجد علاقه داشت تا اینکه در سالهای بعد او یکی از زیباترین اذانهای کشورمان را در حسینیه ارشاد خواند. در دوره پهلوی به خاطر پخش نشدن اذان از رادیو و تلویزیون این کار در محافل انقلابی پخش میشد تا جایی که بعدها از اذان مرحوم صبحدل با نام اذان انقلاب یاد میکنند. جالب است بدانید که شهید مطهری در وصیتهای خودش گفته بود: «هر وقت جنازه من را از زمین بر میدارید، اذان صبحدل را پخش کنید.»
حسن رضائیان
به نسبت دو کار قبلی، این اذان در اواسط دهه شصت توسط حسن رضائیان خوانده شد. این قاری قرآن میگوید همیشه برای اذان گفتن فاکتورهای خاصی داشته، چون معتقد است که اذان گفتن یک شعار است و این شعار باید با حس و حال خاصی خوانده شود؛ برای همین هم دستگاه حجاز را برای خواندن اذانش انتخاب کرده است و بعدها در سالهای بین ۶۶ تا ۶۷ در رادیو این اذان را برای همیشه به ثبت رسانده است.
شیخ محمد آقاتی
اذان این موذن نیز در ردیف موذنهای برجستهای مثل موذن زاده اردبیلی و سید جواد ذبیحی بوده است. موذنی که از همان کودکی در زمینه تلاوت قرآن و اذان استعداد خاصی داشته است. مرحوم آقاتی در ایام جوانی وقتی در ماه مبارک رمضان به روستای پدریاش میرفت در پشت بام حسینیه آنجا مناجات و دعا میخواند و اذان میگفت، جالب اینجاست که این موذن هیچ وقت استادی نداشت. در یکی از شبهای سال ۱۳۲۰ که محمد آقاتی بالای پشت بام حسینیه بود، تولیت آن زمان مسجد گوهرشاد نیز در این روستا حضور داشت، با شنیدن لحن زیبای اذان و مناجات محمدآقاتی، به او میگوید که به شیخ بگویید فردا به مسجد گوهرشاد بیاید. جالب است بدانید که در آن وقت مسجد گوهرشاد بلندگو نداشت و این تنها صدای شیخ آقاتی بود که از گلدستههای مسجد گوهرشاد به گوش مردم میرسید؛ اما ماجرای اذانی که ما بعدها آن را از رادیو تلویزیون شنیدیم به هفت سال بعد در سال ۱۳۲۷ شمسی برمی گردد او در همان سال اولین اذان معروف خود را در سه نوبت در رادیو تهران ضبط کرد تا صدایش برای همیشه در گوش و خاطره همه ایرانیان ثبت شود.
مصطفی غلوش
بین همه قاریان و موذنهای ایرانی که ما از اوقات شرعی با صدای آنها با خبر میشویم میشود موذنهای غیر ایرانی دیگری را هم پیدا کرد که ما در همه این سالها گوشمان را به شنیدن اذان هایشان عادت داده ایم. مثل محمد طوخی، شیخ ابوزید و یا مصطفی غلوش مصری که موذنهای اهل تسنن بودند و اذانشان به سبک شیعیان نقش مهمی به گوش همه ما آشناست. اذانی که بعدها برخی از عالمان و قاریان سنی مذهب را وادار به انتقاد از غلوش کرد.
مجله مهر
ارسال نظرات شما
