هنر سید شهدای اهل قلم

به گزارش خبرگزاری بسیج از زاهدان، روایتش مدام از فتح بود، هم پیروزی و هم شکست برایش فتح بود، خوشی، سختی، جانبازی و شهادت همه وهمه برایش فتح بود.

وقتی از قلم آوینی بنگری هر قدم که برای رضای خدا برداری، چیزی جز فتح در انتظارت نیست، بن بست برای هنرش شوخی بود و باطل درنظرش رفتنی بود چه رسد به اینکه کدخدایش بنامد و قلمش در برابر تانک ترس و تهدید بلرزد، خم شود و تسلیم شود.

قلمش، قدم ها را استوار می کرد تا مردد و متزلزل کند، برای هنرش صدای کف تشویق ها و تیر و تفنگ فرقی نداشت برای هورا گفتن نمی نوشت. هنرش برای بالای صحنه رفتن و چکاچک دوربین ها هدف گذاری نمی کرد.

عیار خاک وطن پیشش بر طلای اسکار و هر جایزه ای برتری داشت. عزت و منزلت سرزمین حداقل شرط هنرمند بودن در منظر آوینی بود هنری که کوچک کند یک انسان را ، یک ملت را، هنر نیست اسباب ابلیس است برای فریب.برای اسارت عاطفه هاست.

تمام قلمش حکایت نی و نیستان بود آتشی بود که عادات را می سوزاند و خاک نشین ها را آسمانی می کرد.

آوینی یعنی بلند بودن ندای تکلیف در برابر هیاهوی جاذبه ها و سرگرمی سمت ها.چه نیکو می گوید ؛«برای تحصیل رضای خدا یک روز باید راه رفت، روز دیگر باید جنگید وچه بسا روز سوم باید نانوایی کرد»

آوینی یعنی اگرتعهد را از هنر بگیری هیچ چیز برای گفتن نمی ماند. با آوینی می شود هنر دیدن دوست را در هرجا و هر زمان پیداکرد و به ندایش لبیک گفت.