روحانی در سازمان ملل چه بگوید؟
اینکه تیم سیاست خارجی دولت روحانی بتواند از فرصت چالش میان آمریکا با اروپا و حالا به صورت ویژه چین و روسیه بهره برده و مسیر سد شده تامین منافع خود در عرصه بینالمللی را باز کند، شاید در برهه کنونی مهمترین دستاوردی باشد که ایران میتواند آن را پیگیری کند،
به گزارش خبرگزاری بسیج، حسن روحانی آماده میشود تا در کمتر از 24 ساعت دیگر، برای ششمین بار عازم مقر سازمان ملل متحد در نیویورک شود و در قامت رئیسجمهوری اسلامی ایران ضمن حضور در مجمع عمومی، در میان سران کشورها سخنرانی کند؛ تجربهای که البته با پنج مرتبه قبلی تفاوتهای عمدهای دارد، تفاوتی که البته همه اخبار رسانهها برپایه آن شکل گرفته و بسیاری منتظر نشستهاند تا ببینند واکنش روحانی در سازمان ملل به خروج ترامپ از برجام چیست یا اینکه ایران چگونه میتواند از فرصت قطعنامه 2231 استفاده کند و همراهی کشورهای جهان در محکومیت آمریکا و به عبارتی عدم همراهی با آمریکا در تحریمهای یکجانبه علیه ایران را به ارمغان بیاورد. البته واضح است که این اقدام با وجود قطعنامه2231 و با وجود اینکه ترامپ امروز آن محبوبیت و مقبولیت لازم را در داخل آمریکا و در میان سران کشورها ندارد، سخت و دشوار و شاید هم تا حدی نشدنی باشد، اما بالاخره استفاده از این فرصت استدلال هر ذهن تصمیمگیرنده براساس استدلالهای منطقی است. حسن روحانی در راس هیاتی دیپلماتیک فردا عازم نیویورک میشود. اولین برنامه مهم هیات ایرانی دوم مهر است، یعنی نشست وزیران امور خارجه کشورهای باقیمانده در برجام؛ جلسه مهمی که میتواند تحولات روزهای اخیر را تعیینتکلیف کند. دستور این جلسه از طرفی میتواند فقدان حصول نتیجه لازم در جریان مذاکرات ایران با کشورهای اروپایی باشد و از طرفی هم میتواند ایدههای جدیدی برای آینده برجام را دربر داشته باشد؛ ایدههایی برای پابرجاماندن برجام. چین و روسیه روز گذشته دوباره مورد تحریم ایالات متحده قرار گرفتهاند و حالا وجه مشترک جدیدی هم به همسویی ایران و این دو کشور اضافه شده که درصورت تمرکز میتواند نقطه همکاری مناسبی باشد.
اینکه تیم سیاست خارجی دولت روحانی بتواند از فرصت چالش میان آمریکا با اروپا و حالا به صورت ویژه چین و روسیه بهره برده و مسیر سد شده تامین منافع خود در عرصه بینالمللی را باز کند، شاید در برهه کنونی مهمترین دستاوردی باشد که ایران میتواند آن را پیگیری کند، هرچند البته بسیاری معتقدند اگر راهحل تکگزینهای دولت حسن روحانی برای عبور از مشکلات اقتصادی توسعه یابد و ایده تعامل صرف با دموکراتهای آمریکایی جای خود را به ارتباط با کل جهان بدهد و فرصتهای ویژهای که در نقاطی چون کشورهای آمریکای لاتین، کشورهای آفریقایی و شرق آسیا قرار دارد، جدی گرفته شود، میتواند سیاست خارجی را به واقع گرهگشای بسیاری از مشکلات اقتصادی کند. با این ایده البته دیدارهای حسن روحانی و محمدجواد ظریف در حاشیه مجمع عمومی قاعدتا فرصت بسیار کمنظیر و ارزشمندی را فراهم میآورد و این اجازه را به ایرانیها میدهد تا با انعطاف بیشتر ظرفیتهای خاموش این سالها را دوباره فعال کنند.
ماجرای دیگری که نشست امسال مجمع عمومی را برای ایران مهم کرده و طی هفته گذشته تاثیر زیادی بر اصل نشست داشته، ماجرای تشکیل جلسه شورای امنیت سازمان ملل با دستور کار «ایران» است؛ دستور کاری که ابتدا از سوی ایالات متحده عنوان شده و چند روز بعد هم گفته شد که با پیشنهاد ترامپ توسعه یافته و به عبارتی از انحصار صحبت در مورد ایران خارج شده است. ترامپ قرار است بعد از سخنرانی در مجمع عمومی سازمان ملل در روز سوم مهر، در نشست شورای امنیت که از قضا ریاست دورهای آن نیز برعهده ایالات متحده آمریکا و شخص وی خواهد بود، شرکت کند. نیکی هیلی، نماینده آمریکا در سازمان ملل چندی پیش اعلام کرده بود دستور کار این نشست گفتوگو در مورد ایران خواهد بود و ترامپ نیز با همین هدف ریاست این نشست را بر دوش خواهد داشت. با اعلام این خبر، رسانهها در مورد این موضوع به بحث و گفتوگو پرداختند و گفتند با این دستور کار، ایران به این حق دست مییابد که در نشست یادشده حضور یافته و نمایندهاش برای دقایقی سخنرانی و از حق خود دفاع کند. رسانهها حتی برای چند روزی در مورد کم و کیف و چگونگی این حضور هم به بحث نشسته و پیشبینی و تحلیلهایی را ارائه کرده بودند. اواخر هفته گذشته اما این خبر اعلامشده از سوی هیلی تغییر کرد و رسانههای آمریکایی گزارش دادند که کاخ سفید طبق توصیه مشاورانش، برای اینکه این جلسه به تریبونی برای انتقاد از آمریکا تبدیل نشود، موضوع آن را به «منع گسترش تسلیحات کشتار جمعی» تغییر داده تا از سخنرانی نماینده ایران در این نشست جلوگیری کند. البته روز گذشته شرایط با توئیت جدید از ترامپ تغییر کرد و مجددا ترامپ مدعی شد نشستی را در شورای امنیت با موضوع ایران برگزار خواهد کرد. حالا با این اخبار ضد و نقیض باید منتظر بود و دید که نهایت امر ماجرا چه خواهد شد و آیا قرار است در مورد ایران گفتوگو شود یا خیر و اگر بنا به برگزاری چنین جلسهای هست، ایران با چه استدلالی میتواند در آن حضور داشته باشد؟
منبع:فرهیختگان