شهید والامقام احمد انگالی

به گزارش خبرگزاری بسیج از بوشهر،

نام و نام خانوادگی: احمد انگالی        نام پدر: عبدالله   تاریخ تولد: 1344    محل تولد: کره بند

میزان تحصیلات: سوم راهنمایی        وضعیت تأهل: متأهل                        عضویت:پاسدار

تاریخ شهادت 10/04/70                      محل شهادت: بنه گز                        محل دفن: کره بند

زندگینامه

احمد انگالی در 15 شهریور ماه سال 1344 در روستای کره بند، از توابع شهرستان بوشهرمتولد شد. و تحصیلات دوران ابتدایی و راهنمایی را در روستای کره بند با موفقعیت سپری نمود.

در جریان پیروزی انقلاب اسلامی ، در راهپیمایی ها شرکت فعالانه داشت و در سال 1361 در حالی که دانش آموز کلاس اول دبیرستان بود، درس و مدرسه را رها کرد و عاشقانه آماده ی عزیمت به میدان نبرد شد.

وی در عملیات "محرم" در منطقه "شرهانی" حماسه آفرینی کرد و تا پای نثار جان نیز پیش رفت. او همچنین در عملیات"والفجر1" به همراه دیگر بسیجیان شرکت داشت و پس از انهدام نیروی دشمن و تصرف بخشی از نوار مرزی، توانست در پیروزی نیروهای خودی بر دشمن نقش مهمی ایفا کند.

احمد در تاریخ 1/5/1362 پس از گذراندن دوره ی پاسداری، به عضویت سپاه پاسداران درآمد و پس از سه ماه آموزش به کردستان اعزام شد و مدت 6 ماه در "سقز"و "کامیاران" خدمت کرد.

شهید احمد انگالی در عملیات های "کربلای 3"،"والفجر8"،"کربلای 4"،"والفجر10"نیز جان آفرینی کردو رشادت های زیادی از خود نشان داد.

احمد انگالی در تاریخ 5/4/1370 به دستور فرمانده تیپ، مأمور انهدام مهمات رده خارج شده ی تیپ گردید و در حین انجام وظیفه با لباس مقدس پاسداری بود که بر اثر اشتعال ناگهانی مهمات، مورد آتش سوزی شدید قرار گرفت. اگر چه او سریعاً بوسیله هواپیما به تهران اعزام کردند، اما پس از 5 روز تلاش بی وقفه ی پزشکان معالج، در ساعت 3 بامداد دهم تیر ماه مصادف با غدیرخم،عید ولایت،به عهدش امام(ره) وفا کرد و بعد از سالها مبارزه ، حماسه آفرینی و ایثارگری در صحنه های مختلف انقلاب به درجه ی رفیع شهادت نائل آمد.

بنا به وصیت خودش در امامزاده جعفر ، در جوار دیگر شهیدان گلگون کفن اسلام به خاک سپردند. شهید احمد انگالی، خانواده و تنها فرزندش "زهرا" را تنها گذاشت تا به لقای معبودش بشتابد.

وصیتنامه شهید

بسمه تعالی

حمد وسپاس خدای را که ما را آفرید و سپس به راه راست هدایت کرد و روشنایی را به ما نشان داد و از ظلمات جهل و نادانی برهانید و سایه ی مهر و محبتش را بر سر ما عطا فرمود و توفیق جهاد را به ما بندگان روسیاه و شرمسار، ارزانی داشت و لیاقت جامه ی رزم پوشیدن را به ماه داد.

هم اکنون که چند صباحی به دیدار خدا بیشتر نمانده، چند کلمه ای با شما پدر و مادر عزیزم صحبت دارم؛ شما ایکه همیشه آرزو داشتید فرزندتان درسش را ادامه دهد ولی به آرزویتان نرسیدید. بدانید که فرزندتان راهی مدرسه ی عشق به معبود شد؛ مدرسه ای که از همه مدرسه ها برتر و بالاتر است و رزمندگان غیور اسلام ، شاگردان این مدرسه هستند و درس این مدرسه نیز درس شهادت است چه زیباست که ما هم جزء آنهایی باشیم که به گفته ی قرآن به عهد خود وفا کرده و راه شهادت را طی کرده اند و هیچ وقت از راه خود بر نگشتند.

از شما می خواهم همه ی وسایلم را به برادرانم بسپارید و چند بیت شعری هم که نوشته ام به آنها تقدیم می کنم:

بار الها من نمی خو اهم که در بستر بمیرم                            یاریم کن تا به راحت در دل سنگر بمیرم

دوست دارم در میان آتش و خون و گلوله                             دور از کاشانه و خواهر و هم مادر بمیرم

دوست دارم همچو باران در دل دریا ببارم                         عاشقم همچو حسین از عشق تو بیسر بمیرم

دوست دارم همچو مولایم علی در راه جانان                      در دل محراب و در سجده، زفرق سر بمیرم

دوست دارم همچو عباس در میان جیش دشمن               در رهت هدیه کنم دستان و هم پیکر بمیرم

دوست دارم عاشقانه همچو باقر در دل کوه                        یا براهت خالصانه همچو آن جعفر بمیرم

دوست دارم چون امیر جاودان در تنگ چزابه                     از جفای بعثی بی دین و هم کافر بمیرم

یا که همچون زائرانگالی زنم آتش به دشمن                      چون رضای کره بندی، پیرو حیدر بمیرم

ودر آخر از پدر، مادر، برادران و خواهرانم حلالیت می طلبم و از شما می خواهم که از طرف همه برایم حلالیت بخواهید و برای آمرزش گناهانم دعا کنید. در ضمن اگر برایتان امکان دارد مرا در امامزاده جعفر به خاک بسپارید.

احمد انگالی 8/1/67

انتهای پیام/