(رمضان شد)

رجب آمد،‌ دل من  واله و شیدای جنان شد

ماه شعبان،دل وجان،عاشق آن یارجهان شد

 طی شدایام،من ازخویشتن خویش گذشتم

بازشد درگه احسان خدا، چون رمضان شد

 آسمان بانگ برآورد،  بیائید  بیائید.

پر درآوردم ورفتم، سروجان درهیجان شد

 سحر آوای دل انگیز ملائک، چو شنیدم

شوق وذوق دگری آمدو این پیر،جوان شد

 از بلندای مساجد، به نوائی ملکوتی

بانگ برخاست، بیایید بیائید، اذان شد

 ایستادم، به حضورش بکنم، حرف دل آغاز

لب گشودم سخنم،مست ازآن جان جهان شد

 عطرآگین شد از آن لحظه، تمام سخنانم

مست وسرمست ازآنروز،مراروح وروان شد

 اختیارازکف من رفت، شدم یکسره مجنون

خود دلدار نگه نکرد  به حالم، نگران شد

من ز فیض رمضان، گمشده ام، در بر دلبر

این چنین گمشدن محض،مرا نام ونشان شد

 کاش این حال، " فرائی " ز من مست نگیرند

حال امروز، ز الطاف خدا، خیر کلان شد

سروده "عبدالمجیدفرائی" ۱۳۹۹/۲/۱۳

سحر گاه هشتم ماه رمضان ۱۴۴۱