می‌رفتیم تا کمی هوای تازه تنفس کنیم...

به گزارش خبرگزاری بسیج از قم، متن یادداشت مریم کریمی به شرح زیر است:

قلم را بر می‌دارم ...
گاهی باید نوشت، نوشت تا غصه‌ها جان آدم را نگیرد
روزگار خوبی بود، رفتن به نقاط صفر مرزی‌
می‌رفتیم تا کمی هوای تازه تنفس کنیم
تا آلودگی‌های شهر جانمان را نگیرد
سال پیش بود، به جرم عشق به آنجا تبعید شدم
تبعیدی سراسر از عشق
سراسر از ذوق
قدم‌ها را آرام برمی‌داشتم
زیر این قدم‌ها مجنونی بود که لیلایش چندین سال است منتظر است
باید مراقب می‌بودم پایم روی قلب هاشان نرود
هرکجایی برای خودش چندین مجنون در آغوش داشت
سه راهی شهادت..
نهر خین..
پاسگاه زید..
شرهانی...
شلمچه...
اروند رود...
همه جا صدایی می‌آمد
صدایی که می‌گفت: خواهرم آرام باش
غصه نخور
ما مراقبیم...
مادری همراهمان بود، گفت: برای پسرش لباس دامادی خریده، لباس هنوز توی کمد منتظر قامت اوست.
اما او در آغوش خاک‌های گرم منطقه عملیاتی رمضان جا خوش کرده بود...
۳ روز مان تمام شد
و باز باید برمی‌گشتیم
کوله هایمان پربود از بار مسئولیت
آنجا شده بود پشت جبهه تا در سنگر دودآلود و سمی شهر، مهمات اخلاص وتقوا و بصیرت خرج کنیم.
اما باید مراقب میبودیم تا هوای خوب مناطق از ریه هامان خارج نشود...
اما الان باز نفس کم آوردیم
دود شهر مارا از نفس انداخته
اشتباه کردیم که قدر نداستیم
به خاطر دل مادرتان حضرت زهرا سلام الله علی‌ها بازهم به ما راهی بدهید تا بیاییم و در هوایی که نفس هایتان آنجاست تنفس کنیم
بار کوله هایمان در حال اتمام است

انتهای پیام/