چفیه یاد آور فرهنگ و مشی است که خود را ندیدن ولی خدا را دیدند.
چفیه بسیجی نماد آنانی است که حاضر نبودند با پوتین نو روی مین بروند.
چفیه مربوط به قشری است که اگر معصوم نبودند ولی کردارشان بوی معصومیت می داد.
چفیه نماد قشری است که یک رنگ بودند آنهم رنگ خدا.
این سخن مقام عظمای ولایت است:
«چفیه متعلق بهقشر ارزشمندی است ومن بهاحترام آن قشر آن را به گردن خود میاندازم»
چفیه متعلق به آنانی نیست که صرفاً روزی در جبهه بودند، چفیه متعلق به آنانی است که بر راه جبهه استوار بمانند.
چفیه متعلق به قشری پاک است قشری که بر صراط مستقیم اند نه راه دنیا طلبی.
آری راز چفیه راز مردانی است که عاشقانه رفتند و فدا شدند تا ما بمانیم
تا مرز پرگهر ایران زمین و نام جاوید وطن از اندیشه بدان به دور بماند
چفیه ریسمانی جهت رفتن به عرش بوده و هست.
آنانی که به زمین و تعلقاتش چسبیده اند آن را از دوش بیرون کنند حتی اگرروزی آن را بر تن داشتند.
آنانی که با عملکردشان تقویم را پر از روزهای عملیات و تک به بیت المال کرده اند لایق چفیه نیستند و باید ان را پس بدهند همان هائی که می توان آنان را ریزش نامید.
رویش های نظام لایق چفیه اند حتی اگر جنگ را به چشم ندیده باشند.
اکنون به تعبیر مقام معظم رهبری «بزرگ ترین مبارزه با آمریکا خدمت به مردم است»
اگر آنکه که چفیه را بر دوش دارد صادقانه و عالمانه ومجدانه و دلسوزانه براین صراط نباشد راهش بر خط رهبری نیست.
در جنگ تبلیغی و فرهنگی دشمن انکه چفیه بردوش دارد باید بیش از دیگران مسلح به«تفکر تبیین» عاقلانه باشد.
راز چفیه بر راه شهدا بودن و عطر شهدا داشتن است مراقب و مواظب حرمت این راه و این رایحه باشیم و خدای ناکرده آن را برشانه ریاکاری نندازیم چراکه اگر چنین کنیم از زیانکاران خواهیم بود چنین مباد.