اماننامه ای دیگر ..
بسم الله الرحمن الرحیم
*"اماننامه ای دیگر ...*"
وقتی شمر بن ذی الجوشن راهی دیار کربلا گردید، از ابن زیاد امان نامه ای گرفت.
پس از ورود به کربلا در عصر تاسوعا ، به همراه شخصی به نام عبدالله بن ابی محل که حضرت ام البنین سلام الله علیها مادر حضرت عباس علیه السلام، عمه اش بود، در حالیکه اماننامهی ابن زیاد را در دست داشت به طرف خیمه های اباعبدالله علیه السلام آمد.
اماننامه برای حضرت عباس علیه السلام و سه برادر آن حضرت بود تا شمر و عبدالله بن ابی محل آنها را از میدان کربلا خارج کنند.
همان روز عبیدالله بن زیاد، اماننامه را به عبدالله سپرده بود و او را همراه غلام خودش، در معیت شمر به کربلا فرستاده بود.
وقتی شمر در برابر یاران امام حسین علیه السلام ایستاد، فریاد کشید:
«پسران خواهر ما کجا هستند؟»
منظور شمر حضرت عباس علیه السلام و برادران ایشان یعنی عبدالله، عثمان و جعفر بود.
حضرت ابوالفضل العباس علیه السلام و برادران ایشان از خیمه بیرون آمده و فرمودند:
«چه میگویی؟»
شمر گفت:
«ای پسران خواهر ما! شما در امان هستید. خودتان را با حسین به کشتن ندهید و به فرمان امیرالمؤمنین یزید درآیید.»
امام حسین علیه السلام فرمودند:
«پاسخ او را بدهید، هرچند که فاسق است.»
سپس حضرت عباس علیه السلام و برادرانش پاسخ دادند و فرمودند:
«دستت بریده شود ای شمر. اماننامه آوردهای؟
خداوند تو و اماننامهات را لعنت کند.
ای دشمن خدا! از ما میخواهی که برادرمان حسین علیه السلام فرزند فاطمه زهرا سلامالله علیها و رسول خدا صلواتاللهعلیه را رها کنیم و به فرمان لعنت شدگان و فرزند لعنت شدگان درآییم؟ هرگز!
آیا ما در امان باشیم و فرزند پیغمبر را امانی نباشد؟!»
شمر با شنیدن پاسخ کوبنده حضرت عباس علیه السلام و برادرانش در حالی که خشمگین بود و ناسزا میگفت، به لشکرگاه خودش برگشت.
بارها از بزرگان شنیده بودیم که کل یوم عاشورا و کل ارض کربلا
زمان گذشت، از پس هزار و اندی سال کربلایی دیگر در دیار ایران پدیدار شد.
۲۳ خرداد ۱۴۰۴ هجری شمسی تاسوعا شد و ایران کربلا....
شمر زمانه رخ نمود، خبیثی که دستانش به خون هزاران کودک بیگناه آلوده بود، در هیات شمر رو به کربلای ایران آمد.
امان نامه ای نوشته شده با خون های ریخته شده کودکان غزه در دست داشت.
خطابش ملت ایران بود، آنها را به عدم همراهی با امام دعوت می کرد.
از مردم ایران می خواست در این جنگ رهبر خود را تنها بگذارند.
می گفت ما به شما امان می دهیم، ما با شما کاری نداریم، آمده ایم تا جمهوری اسلامی را نابود کنیم و ایران را برای شما بسازیم.
آمریکایی ها و همپیمانان شان هم با صهیونیست ها هم کلام شدند و ندا می دادند که ؛
ما مردم ایران را نمی زنیم، ما فقط با جمهوری اسلامی و رهبری نظام کار داریم.
مردم ایران ! رهبری را تنها بگذارید تا ما کار را تمام کرده و جمهوری اسلامی را نابود کنیم.
ولی اتفاقی از جنس عصر تاسوعا رخم خورد.
مردم ایران امان نامه شمر زمانه را نپذیرفتند و دست رد به سینه نتانیاهو و ترامپ زدند.
ملت ایران با متابعت از اصحاب عاشورایی و شاهدان کربلایی ، نه تنها نایب امام را تنها نگذاشتند بلکه با انسجام و اتحاد ملی یکپارچه به ندای هل من ناصر نایب امام لبیک گفتند و دشمن صهیونیستی را به زانو درآوردند و جلوی چشم جهانیان خوار و زبونش کردند.
ملتی که بیش از هزار سال است زیر علم علمدار کربلا، ابوالفضل العباس سینه زدند و هیهات من الذله گفتند، در این ایام عاشورایی به ایمان خود رنگ عمل بخشیدند و عزت و شرفی از جنس عزت عباس در عصر تاسوعا رقم زدند و تاریخی عاشورایی نوشتند.
این عزت و شرفی که با تکیه بر ایمان الهی مردم حاصل گردید، حاصل اتکا به اوامر الهی ولی فقیه و نایب الامام بود و سرمایه ای عظیم و میراثی گرانبها برای تمامی نسل های آینده این سرزمین خواهد بود.
ملت شریف ایران عمری "یا لیتنی کنت معکم" گفتند و با مرور داستان عاشورا به اصحاب امام شهیدمان غبطه خورده و آرزو می کردند روزی مخاطب ندای هل من ناصر امام باشند تا با لبیک به آن مظلوم مقتدر خود را به جمع اصحاب آخرالزمانی سالار شهیدان برسانند، و اینگونه شد.
در سنوات اخیر خیل عظیمی از بزرگان، علما و اصناف مختلف ملت عاشق اهل بیت، آرزو داشتند اگر چنین شرایطی پیش بیاید، مثل کربلا، مثل نبردهای جانانه رزمندگان در دوران دفاع مقدس و مثل مدافعان حرم در جبهه حق و در رکاب امام خود ادای تکلیف کنند.
این اتفاق افتاد و در جنگ ۱۲ روزه وقتی نایب امام زمان همه را به دفاع از معارف دین، کیان ایران زمین و ناموس مسلمین دعوت کرد، همه ی دنیا شاهد لبیکی کربلایی بودند.
رهبر ما در هنگامه حادثه در حاشیه نبود، وسط میدان بود.
به عصا تکیه نداد، بلکه خود را تکیه گاه ملت قرار داد.در این حادثه رهبر انقلاب به ملت ایران عزت داد و ملت ایران طعم شیرین عزتی که حاصل لبیک به ندای هل من ناصر نایب امام بود را چشید و همراهی امام را برای تمام مسلمانان تبیین کرد و مصداق آیه شریفه "وَ أَطِيعُوا اللَّهَ وَ الرَّسُولَ لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُونَ" گردید.
وَ مَا النَّصْرُ إِلَّا مِنْ عِنْدِ اللَّهِ الْعَزِيزِ الْحَكِيمِ
محمد فاضلی
اهواز
۲۳ مرداد ۱۴۰۴
مصادف با اربعین حسینی
