مساجد، هشداری در برابر توطئههای دشمنان برای محو هویت و تاریخ تمدن اسلامی
به گزارش خبرنگار بسیج، روز جهانی مسجد، که هر ساله در ۳۱ مرداد ماه (۲۱ آگوست) گرامی داشته میشود، تنها یک مناسبت تقویمی نیست، این روز، فرصتی است برای درنگ در نقش بیبدیل مساجد به عنوان نماد وحدت، عبادت، علم و صلح در سراسر گیتی.
این روز به ابتکار جمهوری اسلامی ایران و با تصویب سازمان همکاری اسلامی (OIC) نامگذاری شده است. اما پشت این انتخاب، رویدادی تلخ و عبرتآموز نهفته است: (حادثه آتشسوزی مسجدالاقصی در ۲۱ آگوست ۱۹۶۹ میلادی) به دست یک صهیونیست متعصب، این اقدام شنیع، نه تنها یک بنای تاریخی، که قدیمیترین قبله مسلمانان را نشانه رفته بود. بنابراین، روز جهانی مسجد، علاوه بر تکریم جایگاه مساجد، هشداری است در برابر توطئههای دشمنان برای محو هویت و تاریخ تمدن اسلامی.
مسجد، از همان آغاز طلوع اسلام، تنها محل نماز خواندن نبوده است. آنجا (اولین دانشگاه، دادگاه عادل، مرکز مشورتهای حکومتی و پایگاه کمکهای مردمی) بود. از《مسجدالنبی》که کلاس درس امام علی (ع) و بیمارستان امام سجاد (ع) بود تا مساجد کوچک محلات که هنوز هم پناهگاه دلهای مضطرب و تشنه معنویت هستند.
امروز، اما نقش مسجد پیچیدهتر و در عین حال حیاتیتر شده است. در جهانی که رسانههای استکبار، بنیان خانواده و اخلاق را نشانه رفتهاند، مسجد باید همچون دژی مستحکم، (پناهگاه نسل جوان) باشد. جایی که نه تنها نماز در آن برپاست، بلکه (مشاوره زندگی) در آن جاری است، (کتاب) در آن خوانده میشود، (مهارتهای زندگی) در آن آموزش داده میشود و (مهرورزی) در آن ترویج میگردد.
مسجد، سنگر مبارزه با جهل و افراطیگری نیز هست. آنجا که امام جماعت، قرآن را نه برای تخریب دیگران، که برای ساختن جان انسانها تفسیر کند، مسجد به کانون تاب آوری و صلح تبدیل میشود، این همان نقشی است که پیامبر اکرم (ص) برای مسجد قائل بودند؛ جایی برای《ذکر الله》و《تألیف قلوب》 (جمع کردن دلها).
به بهانه این روز، باید بار دیگر پرسید: ما چگونه از این میراث گرانقدر حفاظت میکنیم؟ آیا مساجد ما همچنان بوی عطر وحدت و دانش میدهند یا به تالارهای تشریفاتی و مناسکی تبدیل شدهاند؟
روز جهانی مسجد به ما یادآوری میکند که مسجد، خانه خداست و خانه خدا باید همیشه آباد باشد. آبادی آن نه فقط با معماری ظاهری، که با《معماری روابط انسانی》، 《اخلاق نیکو》و《خدمت به خلق》ممکن است.
بیاییم در این روز، عهدی دوباره ببندیم تا مساجدمان را از حاشیهها به کانون زندگی فردی و اجتماعی بازگردانیم؛ چرا که به قول شاعر: «مسجد ما دیر ما، کعبه ما، قبله ماست / اینجا همان خانه امن خدای ماست».
باشد که مساجدمان همواره پررونق، سرشار از مهر و کانون وحدت و معنویت برای همهی آزادگان جهان باشند.
علی عامری_فعال فرهنگی و رسانهای
