خلعت سادهزیستی
قزوین_ شهریور، ماه پیوند غریبِ دو ستاره از آسمان قزوین است؛ دو معلمی که نامشان با خون بر صحیفهٔ انقلاب اسلامی نقش بست. شهید محمدعلی رجایی در ۸ شهریور ۱۳۶۰ و شهید قدرتالله چگینی در ۱۲ شهریور همان سال.
این دو، در نگاه اول، دو نفر بودند اما در حقیقت، تبلور یک روح در دو کالبد بودند. هر دو معلم، هر دو قزوینی، هر دو سادهزیست و فروتن، هر دو انقلابیِ بیادعا و هر دو، قربانی کینهٔ خفتۀ منافقین.
رجایی، که از محرومیت برخاست و به اوج مسئولیت ملی رسید، اما هرگز خلعتِ سادهزیستی را از تن به در نکرد. او که در مقام ریاستجمهوری، قدرت را امانتی الهی میدانست و خود را خدمتگزار مردم میخواند و چگینی، معلمی که با وجود برخورداری از تحصیلات عالی و امکان رسیدن به پستهای اداری پرطمطراق، عاشقانه در کلاسهای درس باقی ماند تا به نسل نوخاستهٔ انقلاب، «درس اخلاق» و «معنویت» بیاموزد.
سلاحشان قلم بود، ایمان بود، استقامت بود و عشق به میهن. آنان در خط مقدم مقابله با انحرافات فکری و فرهنگی ایستادند و همین، آنان را در چشم منافقین هدفی خطرناک ساخت. رجایی با انفجار بمب در نخستوزیری و چگینی با اصابت گلوله در قزوین، به فیض شهادت نائل آمدند.
امروز، پس از سالها، یاد و نام این دو معلم شهید، نه تنها کمرنگ نشده، که به نمادی فراموشناشدنی از ایثار و وفاداری به آرمانهای انقلاب تبدیل شده است. آنان به ما آموختند که میتوان قدرتمند بود و متواضع، میتوان دانشمند بود و معلم، میتوان انقلابی بود و مهربان.
حجتالاسلام علی اصغر خلج
پژوهشگر
انتهای پیام/۱۰۱۰
