شهید «خلیل نبی‌زاده»؛ جوان مؤمن اسدآبادی که در شاخ شمیران به آرزوی شهادت رسید

به گزارش خبرگزاری بسیج از همدان، شهید خلیل نبی‌زاده متولد ۱۳۴۳  فرزند صفر از اهالی دهستان خاکریز اسدآباد، در خانواده‌ای مذهبی و متعهد رشد یافت. از نوجوانی دل در گرو انقلاب اسلامی سپرد و در همان روزهای آغازین تشکیل بسیج به‌صورت داوطلبانه در گشت‌های شبانه برای حفظ امنیت مردم حضور فعال داشت.

وی با علاقه و تعهد به سپاه پاسداران پیوست و در زمره پاسدارانی شناخته می‌شد که اخلاق نیکو، تواضع و خوش‌رویی‌اش زبانزد هم‌رزمان بود. نبی‌زاده همچون بسیاری از جوانان انقلابی دهه شصت، علاوه بر خدمت در سپاه، در جبهه‌های دفاع مقدس نیز حضوری مؤثر داشت و از رزمندگان خط‌شکن در مناطق مرزی به شمار می‌رفت.

این پاسدار دلاور سرانجام در ۲۳ شهریور ۱۳۶۳ در دربند یخوان عراق، معروف به شاخ شمیران، به آرزوی دیرینه خود یعنی شهادت رسید. پیکر مطهرش در گلزار شهدای اسدآباد به خاک سپرده شد تا یاد و راهش برای نسل‌های آینده جاودانه بماند.

وصیت‌نامه کامل شهید خلیل نبی‌زاده

«بنام خدای شهیدان
شهادت می‌دهم جز خدا معبودی نیست و محمد(ص) رسول و علی(ع) ولی اوست.
پروردگارا! از تو می‌خواهم مرگ مرا شهادت قرار بدهی هرچند گناهکارم، چون تو بخشنده و مهربانی. خدایا! من نه از ترس جهنم و نه به‌خاطر بهشت به اینجا آمده‌ام، بلکه فقط برای حفظ دین تو و تقرّب درگاهت آمده‌ام و در این جنگ پیش‌رو چه بکشیم و چه کشته شویم پیروزی با ماست؛ چراکه ما برای اسلام می‌جنگیم تا بتوانیم مستضعفین را از زیر سلطه استکبار نجات دهیم و این راه را تا قیام صاحب‌الزمان(عج) ادامه خواهیم داد.

و شما که در پشت جبهه در حال خدمت هستید، خالصانه و به‌خاطر خدا خدمت کنید، پیرو امام و علما باشید تا خدمت شما دارای ارزش باشد.
فرزندان خود را خوب تربیت کنید که دارای مسئولیت زیادی است.

مادرم! از تو سپاسگزارم که مرا تربیت و تحویل اسلام دادی. پس مانند مادر حنظله باش که از سر فرزندش هم گذشت و گفت چیزی را که در راه دین داده‌ام پس نمی‌گیرم.
و پدرم! زحمات فراوانی که برای من متحمل شده‌ای را حلال کن.

و اما برادران! آموزگار و معلم مسئولیت شما در تربیت فرزندان از پدر و مادرها مهم‌تر است. این شما هستید که می‌توانید فرزندان کشور را به راه سعادت یا راه شقاوت بکشانید؛ پس کار با ارزش خود را به‌خوبی انجام دهید و نزد خداوند سرافراز باشید.

— خلیل نبی‌زاده، ۱۳۶۳»

انتهای پیام/