جهاد درمانی یعنی خدمت بیادعا در دل محرومیت
به گزارش خبرگزاری بسیج از کرمان، سجاد بنیابراهیمی، متولد ۱۳۷۳ از شهرستان بم و دندانپزشک جهادی، در گفتوگو با خبرگزاری بسیج کرمان به مناسبت هفته بسیج، از تجربههای خود در عرصه خدمترسانی به مناطق محروم گفت؛ تجربهای که از سال ۱۴۰۰ با اولین اردوی صفائیه رفسنجان آغاز شد و تاکنون در استانهای کرمان، هرمزگان و سیستانوبلوچستان ادامه یافته است.
وی با اشاره به همکاری با نهادها و مؤسسات مختلف از جمله دانشگاههای علوم پزشکی کرمان و رفسنجان، بسیج جامعه پزشکی کرمان، رفسنجان، بم و نرماشیر، خیریه رضوان، پرورشگاه دیلمقانی، زندانهای کرمان، بم، کهنوج و منوجان، مرکز اعصاب و روان بم و هلال احمر استان، گفت: این مسیر برای من فقط یک فعالیت درمانی نبود، بلکه به سبک زندگیام تبدیل شد.
بنیابراهیمی درباره مهمترین موفقیت علمی و درمانی خود گفت: شاید بشود گفت اولین محرک حضور هر دانشجوی دندانپزشکی تجربههای درمانی است. تجارب این سالها باعث پیشرفت در کار درمان من شد و همیشه سعی داشتم این تجارب را بدون چشمداشت به دیگران هم منتقل کنم.
در پاسخ به اینکه چه چیزی باعث شد وارد عرصه جهادی شود، گفت: در همان روزهای اول کارم با دیدن نیاز مردم با دل برای کمک به هم وطنان کنار هم کار میکردیم تا باری از دوش مردم برداریم.
او از سختترین شرایط اردوهای جهادی چنین یاد میکند: بهترین خاطرات در سختترین اردوها بودند. مسیر طولانی و خطرناک ساعت ۱ شب از مهرستان به آشار، اردوی رودبار جنوب که شبانهروزی و بدون توقف کار کردیم، یا اردوی شبانه منطقه جلگه که بعد از شیفت کاری دلگان بود؛ سخت گذشت، اما بهترین خاطرات را دارم.
خاطرهای که هیچگاه از ذهنش پاک نمیشود، مربوط به اردوی رودبار جنوب است: حجم مراجعهکننده بالا بود و مردم شب هم میماندند. پسر بچهای را یادم هست که ساعت ۳:۳۰ بامداد بیدارش کردم تا نوبتش برسد. با چشمانی پر از خواب آمد داخل کامیونت و براش کار کردیم. یا در اردوی آشار، حدود ۵۰ کیلومتری مرز پاکستان، یک نفر صحبتهای ما را برای مردم بومی ترجمه میکرد.
بنیابراهیمی ویژگی اصلی یک پزشک جهادی را «کار دلی بدون درنظر گرفتن نفع و زیان شخصی» میداند و در تعریف «بسیجی جهادی» میگوید: خدمت داوطلبانه و بدون اجبار
او در پایان آرزوی خود را چنین بیان میکند: در حال حاضر آرزو دارم که روزبهروز کیفیت و پوشش خدمات افزایش یابدو کار برای خدا باشد و در نهایت روزی برسد که مردم از لحاظ اقتصادی، فرهنگی و دسترسی به خدمات دندانپزشکی نیازی به اینگونه فعالیتها نداشته باشند.
