از «اتاق جنگ تل‌آویو» تا «مراسم ختم»؛ تعویض لباس سربازان اسرائیل!
به گزارش خبرگزاری بسیج خراسان رضوی، هنوز بوی باروت جنگ ۱۲ روزه و گرد و خاکِ تهدیدات اسرائیل علیه خاک کشورمان فرو ننشسته است. هنوز یادمان نرفته همین چند هفته پیش، کدام رسانه‌ها لحظه‌شماری می‌کردند تا موشک‌های اسرائیل بر سر زن و بچه ایرانی فرود آید؛حالا همان‌ها که در جنگ نظامی «سخنگوی ارتش اسرائیل» بودند، در جنگ شناختی «صاحب‌عزای» یک وکیل دادگستری در سبزوار و مشهد شده‌اند!
۱. اشک تمساحِ قاتلان، روی قبر فرزند شهید مرحوم «خسرو علیکردی» وکیل بود و فرزندِ پدری که برای دفاع از این آب و خاک در خون خود غلتید. اما طنز تلخ تاریخ را ببینید: رسانه‌هایی مثل «ایران اینترنشنال» و «من‌وتو» که در جنگ ۱۲ روزه، تمام‌قد کنار دشمن ایستادند و برای تحریم و بمباران ایران سوت و کف می‌زدند، حالا برای مرگ طبیعی فرزند همان شهید، یقه پاره می‌کنند. آقایان! دم خروس بیرون زده است. شما نگران جان ایرانیان نیستید؛ اگر بودید در آن ۱۲ روزِ جهنمی، میکروفون‌تان را در اختیار فرماندهان اسرائیلی نمی‌گذاشتید. شما فقط به دنبال یک «پیراهن عثمان» جدید هستید.
۲. انتقام از «پدر» با مصادره «پسر» اتفاقات مراسم ختم و تشییع در سبزوار و مشهد، یک سوگواری نبود؛ یک «عملیات نظامی» بود. عده‌ای معلوم‌الحال با سوابق امنیتی، مراسم ختم یک «فرزند شهید» را به میتینگِ هواداران «رضا پهلوی» تبدیل کردند. شعار «جاوید شاه» در مراسم ختم فرزند شهیدی که پدرش علیه استبداد و برای استقلال جنگید، بزرگترین توهین به روح آن مرحوم و خانواده‌اش است. چطور اجازه دادید کسانی زیر تابوت برادرتان را بگیرند که آرزویشان بازگشت سلطنت و هم‌پیمانی با همان اسرائیلی است که قاتل هم‌رزمان پدرتان است؟
۳. برادرِ داغدار یا بازیگرِ صحنه دشمن؟ جناب «جواد علیکردی»! صف‌کشی‌ها شفاف است. در جنگ ۱۲ روزه، جبهه حق و باطل مشخص شد. نمی‌شود هم فرزند شهید بود و هم با کسانی هم‌صدا شد که پیاده‌نظام رسانه‌ای اسرائیل هستند. این‌هایی که امروز دور شما را گرفته‌اند و شما را تشویق می‌کنند، دلسوز برادرتان نیستند. این‌ها همان‌هایی هستند که اگر دستشان برسد، ایران را تقدیم دشمن می‌کنند. آن‌ها می‌خواهند با استفاده از نام برادر شما، شکست مفتضحانه خود و اربابانشان در پروژه جنگ و آشوب را جبران کنند.
۴. خط آخر: بیداری حافظه تاریخی مردم ایران هوشیارند. آن‌ها می‌دانند کسی که تا دیروز برای «بمباران ایران» هلهله می‌کرد، امروز نمی‌تواند برای «حقوق بشر در ایران» گریه کند. پروژه شهیدسازی از یک مرگ طبیعی (سکته قلبی)، آن هم توسط حامیان اسرائیل، تلاشی مذبوحانه برای روشن نگه داشتن آتشی است که خاموش شده است. روح فرزند شهید علیکردی را با بازی‌های کثیف سیاسی آزار ندهید؛ او متعلق به این خانواده و این مردم بود، نه ابزار دستِ شکست‌خوردگانِ جنگ ۱۲ روزه.
یادداشت | فرشاد عالی
۵۲ مدال؛ وقتی سرمایه انسانی از سرمایه مالی جلو می‌زند
یادداشت / حسین زارع
شکست حصر آبادان؛ از حماسه مقاومت تا نصرت در برابر محاصره‌های نوین
یادداشت| روایتی از حماسه جهادی بسیجیان در جنگ‌های ۱۲ روزه و رمضان
