گزارش فاکسنیوز درباره موشکهای ایرانی؛ خبر یا اذعان به واقعیت میدانی؟
خبرگزاری بسیج _ در جهانی که نشانههای بیثباتی و نبود ضمانتهای واقعی در روابط بینالملل بیش از هر زمان دیگری آشکار شده، کشورهایی که توان دفاع از خود را ندارند، عملاً در مسیر حذف تاریخی قرار گرفتهاند. این واقعیت نه از جنس احساس، بلکه قاعدهای برآمده از تجربه ملتهایی است که در بزنگاههای خطر، بدون قدرت دفاعی از صحنه خارج شدهاند. از همین رو، توان موشکی و دفاعی جمهوری اسلامی ایران نه یک ابزار مقطعی، بلکه خط قرمز راهبردی نظام در حوزه امنیت ملی محسوب میشود.
وقتی شبکهای چون فاکسنیوز جزئیات دقیق موشکهای ایرانی را منتشر میکند، در واقع فراتر از یک خبر رسانهای سخن میگوید؛ این اقدام نمادی از جایگاه غیرقابل انکار ایران در معادلات قدرت منطقهای است. رسانهای نزدیک به ساختار قدرت در آمریکا، هنگامی که ناگزیر میشود توان موشکی ایران را با آمار و دادههای فنی روایت کند، عملاً به واقعیتی تن داده که دیگر نمیتوان آن را نادیده گرفت.
اعتراف رسانهای غرب، در حقیقت تأییدی است بر واقعیتی میدانی ـ واقعیتی که هشدار میدهد هرگونه خطای محاسباتی دشمن، با واکنشی قاطع و پرهزینه مواجه خواهد شد. حساسیتی که امروز در رسانههای غربی پیرامون قدرت دفاعی ایران دیده میشود، محصول همان بازدارندگی فعال است؛ بازدارندگیای که نه در شعار، بلکه در میدان عمل شکل گرفته است.
با توجه به تهدیدهای مکرر مقامات آمریکایی و رژیم صهیونیستی و حتی سخنان صریح دونالد ترامپ درباره احتمال حمله نظامی، طبیعی است که جمهوری اسلامی سطح بازدارندگی خود را بهروز کند. در همین چارچوب، رونمایی از موشک «خرمشهر۴» معنای روشنی دارد: پیامی هشداردهنده به هر طرفی که ممکن است در محاسبات خود دچار خطا شود.
توان موشکی و سامانههای دفاعی پیشرفته، معادلات هر درگیری احتمالی را دگرگون ساخته و هزینه هر اقدام ماجراجویانه را بهشدت افزایش دادهاند. از همین رو، قدرت دفاعی ایران ابزار جنگافروزی نیست؛ بلکه تضمینی برای صلح مبتنی بر اقتدار است. این بازدارندگی همان عاملی است که تاکنون مانع از بروز درگیری مستقیم میان ایران و آمریکا شده است.
در فضای رسانهای غرب هر از گاهی احتمال درگیری نظامی میان واشنگتن و تهران مطرح میشود، اما واقعیت آن است که چنین طرحهایی فعلاً جنبه تبلیغاتی و روانی دارند. شواهد گوناگون از هشدار ژنرالهای پنتاگون گرفته تا تماس رهبران منطقهای، همگی حاکی از آناند که هزینه درگیری مستقیم با ایران بسیار سنگینتر از آن است که آمریکا بتواند آن را بپذیرد. انسجام داخلی ایران نیز این محاسبه را بیش از پیش دشوار کرده است.
در همین فضا، گفتوگوهای اخیر ژنو و نتیجه قابل توجه دور دوم مذاکرات نشان داد راه سیاسی همچنان دست بالا را دارد. هیئت مذاکرهکننده ایران با تکیه بر اقتدار ملی و پشتوانه نیروهای مسلح پای میز گفتوگو نشست و همین عامل باعث شد طرف آمریکایی از برخی مواضع قبلی خود درباره توان دفاعی و موشکی عقبنشینی کند و تمرکز را بر موضوع هستهای بگذارد.
در نهایت، پیام روشن است: توان موشکی ایران نه مانع توافق، بلکه تضمینکننده شکلگیری توافقی متوازن است. کشوری که از قدرت دفاعی برخوردار است، با آرامش و اعتماد بهنفس مذاکره میکند؛ نقطهای که در آن بازدارندگی، تکیهگاه اصلی دیپلماسی میشود.
