دوازدهم فروردین – روز تثبیت اراده ملت
دوازدهم فروردین فقط یک تاریخ نیست؛ یک «اعلام موجودیت» است. روزی است که مردم ایران، پس از سالها تحقیر، وابستگی و تاراج، تصمیم گرفتند روی پای خود بایستند و آینده را با دستان خود بنویسند. روزی که میلیونها نفر، بدون ترس، بدون تردید، و بدون چشمداشت، به جمهوری اسلامی رأی دادند؛ نه به یک ساختار سیاسی، بلکه به «حق تعیین سرنوشت»، به «استقلال»، به «آیندهای که دیگر در سفارتخانهها نوشته نشود».
امروز، پس از دههها، دوباره در همان نقطهای ایستادهایم که دشمن میخواست ما را از آن دور کند. جنگی که علیه ما آغاز شده، فقط جنگ موشک و پهپاد نیست؛ جنگ ارادههاست. جنگی است که آمریکا و اسرائیل با تمام توان به میدان آوردهاند تا همان رأی تاریخی را از حافظه ملت پاک کنند. اما آنها یک چیز را نفهمیدند: رای که از دل مردم برخیزد، با هیچ بمبارانی خاموش نمیشود.
در این روزها خیابانهای ایران صحنهای شد که دشمن هرگز تصورش را نمیکرد. شهری که زیر بار حملات، زیر بار تهدیدها، زیر بار جنگ روانی، میتوانست فروبپاشد، اما ایستاد. مردم، با همان روحیه دوازدهم فروردین، خیابانها را رها نکردند.
خانهها شاید لرزید، اما «ایمان» نلرزید.
دلها شاید زخمی شد، اما «وحدت» نشکست.
خاک شاید هدف قرار گرفت، اما «خاک» واگذار نشد.
نیروهای مسلح، فرزندان همین مردم، در خط مقدم ایستادند؛ نه برای خاک تنها، بلکه برای «حیثیت یک ملت». شهید دادیم، اما حتی یک وجب از این سرزمین را به دشمن نسپردیم. این همان معنای رأی مردم در دوازدهم فروردین است: جمهوری اسلامی یعنی ایستادگی، یعنی استقلال، یعنی اینکه هیچ قدرتی حق ندارد برای ملت ایران تصمیم بگیرد.
دشمن امروز بیش از هر زمان دیگری میداند که قدرت ایران فقط در موشکها و تجهیزات نیست؛ در «مردم» است. در همان مردمی که زیر بار بمباران، شهر را ترک نکردند. در همان مردمی که در سختترین روزها، کنار هم ماندند. در همان مردمی که فهمیدند اگر امروز عقب بنشینند، فردا دیگر چیزی برای دفاع باقی نمیماند.
آنها میخواستند ایران را تنها کنند، اما حضور مردم در خیابانها، در مراسمها، در تشییع شهدا، در حمایت از نیروهای مسلح، همه نقشهها را برهم زد. دشمن میخواست «ترس» را حاکم کند، اما مردم «امید» را حاکم کردند. میخواست «شکاف» ایجاد کند، اما مردم «اتحاد» را عمیقتر کردند. میخواست «جمهوری اسلامی» را از درون تهی کند، اما مردم دوباره به آن جان تازه دادند.
دوازدهم فروردین امسال، فقط یک سالروز نیست؛ یک «یادآوری» است. یادآوری اینکه این ملت، هرگاه پای استقلال و عزت در میان باشد، یکپارچه میشود. یادآوری اینکه جمهوری اسلامی نه با شعار، بلکه با خون شهدا، با صبر مادران، با ایستادگی مردم، و با اقتدار نیروهای مسلح پابرجاست. یادآوری اینکه دشمن هرچقدر هم قدرتمند باشد، نمیتواند ملتی را شکست دهد که «خودش» تصمیم گرفته بایستد.
امروز، پس از سالها، دوباره همان جمله تاریخی در خیابانها شنیده میشود:
«ما ایستادهایم.»
نه از سر تعصب، نه از سر اجبار، بلکه از سر «آگاهی». مردم فهمیدهاند که اگر امروز عقبنشینی کنند، فردا باید برای نفس کشیدن هم اجازه بگیرند. فهمیدهاند که استقلال هزینه دارد، اما بیاستقلالی هزینهاش نابودی است.
دشمن به دنبال حذف جمهوری اسلامی است، چون جمهوری اسلامی تنها نظامی است که در برابر سلطهطلبی آنها ایستاده. اما آنها یک حقیقت را فراموش کردهاند: جمهوری اسلامی فقط یک حکومت نیست؛ یک «پیوند» است. پیوند مردم با ایمانشان، با تاریخشان، با هویتشان. و این پیوند را نمیتوان با جنگ، تحریم یا عملیات روانی برید.
امسال، دوازدهم فروردین معنایی تازه پیدا کرده است. معنای «تداوم». تداوم همان رأی، همان اراده، همان ایستادگی. معنای اینکه ملت ایران هنوز همان ملتی است که در سال ۵۸ پای صندوق رفت و گفت:
«آینده را خودمان میسازیم.»
و امروز، با وجود همه فشارها، همه تهدیدها، همه جنگها، دوباره میگوید:
«ما هنوز پای همان انتخاب ایستادهایم.»
تقدیم به مادرانی که اشک ریختند اما گفتند: «راهش را ادامه دهید.»
تقدیم به ملتی که ثابت کرد رأیی که از دل برآید، با هیچ قدرتی پاک نمیشود.
نویسنده:انصاری
