خروش خرمشهر؛ پژواک وحدت و مقاومت در سوگ امام صادق(ع) و شهادت رهبر انقلاب

 گویی غمِ شهادتِ امامِ صادق (ع) با غمِ از دست دادنِ قائدِ بصیرت و تدبیر، در هم آمیخت و موجی عظیم از احساساتِ پاکِ مردم را به سویِ یک اجتماعِ پرشور سوق داد.؛موج چهل‌وچهارم حضور» در خرمشهر، این بار معنایی عمیق‌تر و وزنی سنگین‌تر داشت.

با ورود دسته‌های عزاداری، حال‌وهوای شهر دگرگون شد و نوایِ سنج و دمام، فریادهایِ یا صادق(ع) و عطرِ دودِ اسپند، در هم تنیده بود با یادِ رهبرِ فرزانه‌ای که اکنون در میانِ ما نیست. گویی آسمانِ خرمشهر، هم رنگِ غمِ شهادتِ امامِ شیعیان را به خود گرفته بود و هم تیره‌تر از همیشه، داغدارِ فقدانِ قائدِ انقلاب بود. این همزمانیِ تلخ، شورِ عزاداری را به اوجی بی‌سابقه رساند.

حضور مردم، دیگر صرفاً یک حضورِ اجتماعی نبود، بلکه تجلیِ یک اراده‌ی پولادین بود؛در این شبِ پر از اندوه، مردم خرمشهر، با وفاداریِ مثال‌زدنی، نشان دادند که چگونه غمِ مشترکِ از دست دادنِ رهبرشان، آن‌ها را بیش از پیش متحد می‌کند. 

پیوندِ پرچمِ مقدسِ جمهوری اسلامی ایران با بیرق‌هایِ عزا، نمادی از همین همبستگیِ عمیق بود؛ همبستگی‌ای که ریشه در عشق به اهل بیت (ع) و میهن دارد. این تلفیقِ باشکوه، پیامی روشن داشت: ما، مردمی واحد، با ایمانی راسخ و عزمِ جزم، در کنارِ هم ایستاده‌ایم، چه در سوگِ امامِ هدایت، و چه در سوگِ رهبرِ انقلابمان.

در این میان، تشییع نمادین تابوت‌ها، چه به یادِ امام جعفر صادق (ع) و چه به مناسبتِ شهادتِ رهبر انقلاب، بر عمقِ اندوه و همبستگیِ مردم افزود؛ این حرکتِ نمادین، تجسمِ روشنی از همراهیِ مردم با آرمان‌هایِ قدسی و وفاداریِ بی‌دریغ به رهبرِ خویش بود.

حضور پرشورتر از سال‌های گذشته، پاسخی دندان‌شکن به تمامِ کسانی بود که به خیالِ خامِ خود، قصدِ تفرقه افکنی و ایجادِ شکاف در اراده‌ی ملت را داشتند. این اجتماع، فریادِ بلندی بود علیهِ دشمنان؛ دشمنانی که شاید گمان می‌کردند با این مصیبت‌ها، مردم را از پای در خواهند آورد؛اما تاریخِ خرمشهر، و تاریخِ این ملت، نشان داده که فقدانِ رهبر، نه تنها ما را سست نمی‌کند، بلکه ما را پولادین‌تر و مصمم‌تر می‌سازد.

این «موجِ وحدت»، این «اجتماعِ جانفدایان»، تجدیدِ پیمانی بود با آرمان‌هایِ امامِ صادق (ع) و ادامه دهندگانِ راهِ انقلاب. خرمشهر، در این شبِ تاریخی، بار دیگر اثبات کرد که قلبِ تپنده‌ی مقاومت و اتحاد، در این سرزمین، هرگز خاموش نخواهد شد.

نویسنده:سیده زینب موسوی