کوکِ همدلی: روایتی از مسئولیت‌پذیری اجتماعی در روزهای بی‌ثبات جنگ

جنگ خیلی کریه است؛ بی‌رحم است، لامروّت. همه‌چیز را از نفس می‌اندازد؛ کارخانه را می‌خواباند، مدرسه را قفل می‌کند، چرخه‌های زندگی را از مدار خارج می‌کند، زندگی را از ریتم می‌اندازد و خیلی اتفاقات نامبارک دیگر. زخم‌هایی هم می‌زند که نه صدا دارند و نه دود. اما عمیق هستند و کاری.

تهرانِ عزیز ما هم در جنگ فقط تنش آماج حملات نشد؛ در کنار همه ترکش‌هایی که بر پیکرش نشست، بارهای نامرئی‌ای را هم تجربه کرد که در هیاهوی جنگ شاید کمتر دیده شدند، اما در جان اقتصاد و زندگی مردم رسوب کرد.یکی از همین زخم‌ها، توقف خط تولید کارگاهی بود که سال‌ها روتختی بیمارستان می‌دوخت؛ با امواج جنگ، ناگهان سفارش‌ها قطع شد.چرخ‌ها از حرکت افتادند. کارگرها پراکنده شدند و نتیجه‌اش دپوی پارچه‌هایی بودند که دیگر به هم کوک نشدند. اما این پایان ماجرا نبود؛ خبر توقف چرخ‌های این واحد چرخید و چرخید و به دامغان رسید.

بانوان جهادی حوزه مقاومت بسیج حضرت زینب سلام‌الله‌علیها آمدند پای کار. دور هم نشستند، مسئله را دیدندو تصمیم گرفتند کار نیمه‌تمام تهران را با توان جمعی دامغان به سرانجام برسانند.پیام از پایگاه خدیجه کبری امیریه به همه پایگاه‌ها مخابره شد، و ناگهان، یک رشته نامرئی، اراده‌ها و توان‌ها را به هم پیوند داد. گروه‌های جهادی یکی پس از دیگری اعلام آمادگی کردند.۱۵۰۰ روتختی بین پایگاه‌ها توزیع شد. چرخ‌ها چرخیدند؛ در خانه‌ها، در پایگاه‌ها، در اتاق‌های کوچک و بزرگ دامغان. هر کوک، فاصله میان مردم و سنگینی روزهای جنگ را کوتاه‌تر کرد. هر دوخت، پاسخ به یک نیاز حیاتی در بیمارستان‌هایی بود که زیر فشار بودند.

برای بانوان پایگاه، این اقدام بازگرداندن یک زنجیره متوقف‌شده بود، بازسازی بخشی از چرخه خدمت‌رسانی، و تبدیل اضطراب روزهای جنگ به عمل مؤثر و این حرکت، ادامه همان مسیری بود که سال‌ها پیش رهبر شهیدمان ترسیم کردند؛ مسیرِ اتکا به ظرفیت مردم، مسیرِ احیای کارهای زمین‌مانده با دست‌های داوطلبانه، مسیرِ تبدیل بحران به میدان هم‌افزایی.

حالا، در میان صدای چرخ‌ها، در میان نخ‌هایی که از سوزن عبور می‌کنند، در میان دست‌هایی که بی‌وقفه کار می‌کنند، حقیقتی روشن‌تر قد می‌کشد: جنگ می‌تواند کارخانه‌ها را متوقف کند، اما نمی‌تواند جریان مسئولیت‌پذیری اجتماعی را متوقف کند.نمی‌تواند شبکه همیاری مردم را از کار بیندازد. این کوکِ همدلی، تنها یک خرده‌ روایت است؛ نشانه‌ای کوچک از حقیقتی بزرگ که در متن جنگ رسوب می‌کند و نشان می‌دهد: همیاری مردم چرخه‌ای است که هیچ انفجاری توان شکستن آن را ندارد.

انتهای پیام/

نگارنده: محدثه عباسی