وقتی پرچم، زبان مشترک یک ملت می‌شود

به گزارش خبرنگار خبرگزاری بسیج به نقل از روابط عمومی سازمان بسیج هنرمندان کشور؛ رضا مهدوی؛ موسیقیدان و مدرس دانشگاه، در یادداشتی برای پویش «از ایران بگو» با اشاره به حضور گسترده مردم در صحنه‌های شهری و برافراشته شدن پرچم در میان اقشار مختلف، این وضعیت را رخدادی کم‌سابقه در سال‌های قبل و پس از انقلاب اسلامی دانست و آن را نشانه‌ای از شکل‌گیری انسجامی نوین در دفاع از میهن توصیف کرد؛ انسجامی که به گفته او، مرزهای جبهه را از خطوط نبرد به متن شهرها کشانده و مردم را به کنشگران اصلی این میدان هنرمندانه بدل ساخته است.

متن این یادداشت به شرح زیر است:

«بیش از شصت روز است که در خیابان‌ها قدم می‌زنی؛ روحی تازه در فضا جریان دارد و جلوه‌ای نو، چشم و جان را بیدار و سرحال می‌کند. این همه زیبایی، با پرچم سه‌رنگی که در دستان مردم به اهتزاز درآمده، پیش از «جنگ تحمیلی رمضان» کمتر سابقه داشته است؛ صحنه‌ای که پدران و مادران ما و حتی خود ما نیز پس از انقلاب اسلامی، کمتر نظیر آن را به یاد دارند.

تماشای این پرچم در دستان کودکان، نوجوانان، جوانان و سالخوردگان، زنان و مردان، حس غرور و میهن‌دوستی را چندین برابر کرده است. احترام و اعتبار پرچم، همچون زبان معیار فارسی در کنار دیگر زبان‌ها، گویش‌ها، لهجه‌ها، آیین‌ها و رفتارهای رنگارنگ، جلوه‌ای از وحدت در عین کثرت در فلات عزیز ایران است.

سه جنگ تحمیلی ناجوانمردانه، بیش از پیش موجب شد تا مردم به سوی «امت واحده» شدن حرکت کنند؛ به‌گونه‌ای که انسجام و وحدت ملی، در کنار تنوع ادیان کهن ایرانی، به شکلی متمرکز در چارچوب ایران اسلامی نمود یافته است.

حقیقت آن است که میدان این نبرد، دیگر صرفاً در مرزها نیست؛ شهرها خود به میدان تبدیل شده‌اند و مردم، میدان‌داران حقیقی آن هستند؛ در کنار رزمندگانی که پای لانچرها و سامانه‌های پدافندی، جان‌فشانی می‌کنند. هرچه در خیابان پیش‌تر می‌روی، نگاه‌ها خیره‌تر می‌شود؛ از بس جلوه‌های ناب و بی‌واسطه از رفتارهای خودجوش مردم را می‌بینی. هرکس به نوعی در حال ایفای نقش است.

از هنرمندان و مداحان که با اجرای ترانه‌ها، تصانیف و سرودهای حماسی—قدیم و جدید—شور و انگیزه را در میان مردم زنده نگه می‌دارند، تا مردمی که با شعارها، رجزخوانی‌ها و همراهی‌های پرشور، حضوری کم‌سابقه را در کف خیابان رقم زده‌اند؛ همه و همه نشانه‌هایی از شکل‌گیری نوعی هم‌افزایی ملی است که پیش‌تر کمتر تجربه شده بود. بدیهی است که جامعه هنری، به‌ویژه اهالی موسیقی، همچون همیشه در کنار مردم و رزمندگان ایستاده‌اند و در این برهه نیز با عرضه آثار درخشان در گونه‌ها و ساحت‌های مختلف، ارادت خود را به میهن و مردم نشان داده‌اند. گویی ارکسترهای سمفونیک خودجوش و نوپدیدی شکل گرفته‌اند که همگی برای هدفی واحد می‌نوازند؛ تا آن‌گاه که پس از «سرود جمهوری اسلامی ایران»، بار دیگر نوای «خجسته باد این پیروزی» در فضا طنین‌انداز شود. زیبایی این حضور، با قامت‌های کوچک و بزرگ، افزون بر آنکه هیمنه و هراس را در دل دشمنان افکنده، انگیزه‌ای فراگیر در میان آحاد جامعه ایجاد کرده است. بسیاری، در داخل و خارج از کشور، در موضوعاتی که سال‌ها با شک و شبهه همراه بود، به روشنی و عینیت دست یافته‌اند و میهن‌دوستی را، با همه ابعاد آن، سرلوحه مسیر خود قرار داده‌اند.

حسی درونی می‌گوید که پیروزی نزدیک است؛ و در برابر این سیل خروشان مردم که یک‌صدا و همدل به میدان آمده‌اند، هیچ نیرویی تاب ایستادگی نخواهد داشت.»