در مسیر قلههای پیشرفت؛ چرا هزینه مقاومت، کمتر از هزینهی سازش است؟
به گزارش خبرگزاری بسیج از همدان، در گذر تاریخ، همواره دو راه پیش پای ملتها قرار گرفته است، یکی راه کوتاه و پر زرق و برق «سازش» که در نگاه نخست، از فشارها میکاهد اما در بلندمدت، هویت و استقلال را به گروگان میگیرد؛ و راه دوم، مسیر پرفراز و نشیب «مقاومت» که اگرچه با سختی و صبر همراه است، اما به مقصدِ عزت و استقلال ختم میشود. امروز، در حالی که کشور در مسیر دستیابی به قلههای پیشرفت قرار دارد، بازخوانی این دو مسیر، بیش از هر زمان دیگری ضرورت یافته است.
تجربه تاریخی به ما نشان میدهد که قدرتهای استکباری هرگز با درخواستهای دوستانه عقبنشینی نکردهاند. آنچه دشمنان را به عقب راند، روحیه جهادی و ایستادگی ملتهایی بوده است که بر سر اصول خود ایستادهاند. در این میان، مفهوم «مقاومت» تنها به معنای ایستادگی نظامی نیست، بلکه یک «فرهنگ ملی و تمدنی» است که از دل باورهای عمیق دینی و اتکا به قدرت الهی بیرون آمده است. در واقع، مقاومت، رمز عبور ما برای گذار از چالشهای کنونی و رسیدن به ثبات پایدار است.
بسیاری تصور میکنند سازش میتواند راهی برای کاهش فشارها باشد، اما واقعیت تلخ تاریخی خلاف این را ثابت کرده است. هزینه سازش، نه تنها فشارها را از بین نمیبرد، بلکه با از دست دادن اعتبار، استقلال و هویت، هزینهای بسیار سنگینتر و ماندگارتر بر ملت تحمیل میکند. در مقابل، اگرچه هزینه مقاومت به شکل سختیهای گذرا و فشارهای اقتصادی ظاهر میشود، اما این هزینهها، سرمایهگذاری برای خرید «آینده و عزت» است. همانطور که در مسیرهای دشوار زندگی، صبر و استقامت، تنها راه رسیدن به پیروزی است، در معادلات سیاسی نیز، ایستادگی تنها راه عبور از تنگناهاست.
این ایستادگی و مقاومت، نباید تنها در فضای سیاسی یا نظامی معنا شود؛ بلکه باید در تار و پود زندگی روزمره مردم جاری گردد. پیوند میان آموزههای مذهبی و وظایف مدنی، یکی از ارکان اصلی مقاومت است. برای نمونه، پاسداشت بزرگترین اعیاد اسلامی نظیر عید غدیر، تنها یک مراسم مذهبی نیست، بلکه تجلی بصیرت و تداوم خط امامت در زندگی اجتماعی است.
همچنین، مقاومت در عصر حاضر، میتواند در قالب رفتارهای کوچک اما اثرگذار متبلور شود؛ مانند مدیریت صحیح مصرف انرژی و صرفهجویی در منابع ملی. وقتی یک شهروند با نگاهی مسئولانه و شرعی، در مصرف برق و منابع کشور مدیریت میکند، در حقیقت در حال انجام یک اقدام «جهادی و ملی» است که به تقویت شبکه داخلی و کاهش وابستگیها کمک میکند.
ما در مرحلهای از تاریخ هستیم که فشارها، طبیعیترین واکنش دشمنان به حرکت ما به سمت پیشرفت است. اما با تکیه بر ظرفیتهای درونی، تقویت انسجام ملی و نگاهی بصیرانه که میان «وظایف دینی» و «مسئولیتهای ملی» پیوند برقرار میکند، میتوان از این موانع عبور کرد. مسیر مقاومت دشوار است، اما تنها راهی است که در انتهای آن، نه تنها پیروزی، بلکه «عزت ماندگار» نهفته است.
انتهای پیام/
علی اکبری ساجد
