شهادت تو، آغاز یک جریان است

قزوین_ بدن‌های بزرگان را خاک در آغوش می‌گیرد، اما اندیشه آنان را تاریخ به دوش می‌کشد. برخی انسان‌ها چنان با یک آرمان در هم می‌آمیزند که حتی زمان وداعشان نیز روایتگر همان آرمان می‌شود. امروز، هنگامی که میلیون‌ها عاشق برای تشییع پیکر رهبر شهید انقلاب گرد هم می‌آیند، تقویم نیز روایتی دیگر نوشته است؛ روایتی که آغاز و پایان آن با نام حسین بن علی(ع) گره خورده است.

سال‌هاست که محرم، روح جاری انقلاب اسلامی است. انقلابی که از نخستین روزهای شکل‌گیری، خود را ادامه نهضت عاشورا معرفی کرد و فرهنگ ایثار، شهادت، مقاومت و ظلم‌ستیزی را از مکتب سیدالشهدا(ع) وام گرفت. رهبر شهید انقلاب نیز از همین مدرسه برخاست. مدرسه‌ای که در آن، سیاست بدون معنویت، قدرت بدون عدالت و حکومت بدون خدمت، هیچ ارزشی ندارد.

او بارها تأکید کرده بود که اگر عاشورا زنده بماند، اسلام زنده خواهد ماند و هیچ قدرتی قادر به خاموش کردن نور حقیقت نخواهد بود. از همین رو، تمام سال‌های مسئولیت خود را صرف تقویت فرهنگ عاشورا کرد. از حمایت از هیئت‌های مذهبی و آیین‌های عزاداری گرفته تا ترویج فرهنگ مقاومت در منطقه که ریشه در همان پیام جاودانه «هیهات منا الذلة» داشت.

شاید بتوان گفت مهم‌ترین میراث او زنده نگه داشتن گفتمان عاشورا در متن جامعه بود. او می‌دانست ملتی که با حسین(ع) زندگی کند، در برابر تهدید، تحریم، جنگ و فشار، سر خم نخواهد کرد. به همین دلیل، هر جا سخن از مقاومت بود، نام عاشورا نیز در کنار آن می‌درخشید.

اکنون، آخرین بدرقه این مرد، در روزهایی برگزار می‌شود که بیرق‌های سیاه بر بام خانه‌ها افراشته‌اند و نوای «یا حسین» در کوچه‌ها طنین‌انداز است. این همزمانی، اتفاقی نیست؛ گویی تاریخ می‌خواهد بگوید مردی که همه عمر خادم این مکتب بود، اکنون نیز در سایه همان پرچم، راهی خانه ابدی می‌شود.

اشک‌هایی که این روزها بر گونه‌ها جاری است، با اشک عزای سیدالشهدا(ع) درهم آمیخته است. عزاداران، هم بر مصیبت کربلا می‌گریند و هم بر فراق مردی که راه خود را در مسیر کربلا تعریف کرده بود. این پیوند عاطفی، معنایی فراتر از احساس دارد؛ بیانگر آن است که فرهنگ شهادت همچنان زنده است و نسل امروز نیز خود را ادامه همان قافله می‌داند.

تشییع رهبر شهید در روزهای محرم، بار دیگر این حقیقت را یادآوری می‌کند که شهادت در فرهنگ شیعه، پایان راه نیست؛ آغاز یک جریان است. همان‌گونه که خون سیدالشهدا(ع) پس از عاشورا، تاریخ را دگرگون کرد، خون شهیدان نیز همواره به سرمایه‌ای برای تداوم آرمان‌ها تبدیل شده است. آنان می‌روند، اما راهشان، اراده ملت را استوارتر می‌کند.

شاید زیباترین تصویر این روزها، نه ازدحام جمعیت و نه شکوه مراسم باشد، بلکه امتزاج دو پرچم است، پرچم سیاه عزای حسین(ع) و پرچم سه‌رنگ ایران که بر دستان مردمی قرار گرفته است که باور دارند عزت این سرزمین، از مکتب عاشورا الهام گرفته است.

رهبر شهید، عمر خود را صرف آن کرد که پرچم حسین(ع) بر فراز این سرزمین برافراشته بماند. چرا که جمهوری اسلامی ایران، حرم است. امروز نیز پیکر او در پناه همان پرچم بدرقه می‌شود. گویی پایان زندگی زمینی‌اش نیز ادامه همان رسالتی است که سال‌ها برای آن زیست، مجاهدت کرد و سرانجام جان خود را در همان مسیر تقدیم کرد. تاریخ این همزمانی را از یاد نخواهد برد، چرا که گاهی یک تقارن، از هزاران سخن رساتر است.

سهیلا عظیمی

انتهای پیام/۱۰۱۰