به گزارش خبرنگار خبرگزاری بسیج ناحیه خرمشهر، شلمچه با آن خاک مقدس و یادگارهای دوران دفاع مقدس، وقتی با حال و هوای اربعین گره میخورد، فضایی پیدا میکند که گویی مرز میان «دیروز» و «امروز»، و «زمین» و «آسمان» در آن محو میشود.
اربعین ۱۴۰۵ در شلمچه، قطعاً حس و حال عجیبی دارد؛ جایی که زائران با عطر شهدا، گام در مسیری میگذارند که به حرم سیدالشهدا (ع) ختم میشود. این ترکیبِ ایستادگیِ خالصانه در راه وطن و دلدادگیِ بیقرارانه در راه کربلا، شلمچه را به یکی از معنویترین نقاط روی زمین تبدیل کرده است.
اینجا شلمچه است.جنوبیترین غربِ ایران...
جایی که خاک، هنوز بوی خون میدهد و باد، روضه ناتمام مردان آسمانی را با خود میبرد.
اربعین ۱۴۰۵ از شلمچه حال و هوای دیگری دارد.
اینجا هر قدم، هم بوی کربلا میدهد، هم یاد شهدا را زنده میکند.
گویی زائر، پیش از آنکه به جاده نجف و کربلا برسد، از معبر دلهای سوخته و چشمهای بارانی عبور میکند.
شلمچه فقط یک مرز نیست؛
دروازهای است میان زمین و آسمان،
میان دلدادگیِ امروز و حماسههای دیروز.
اینجا، دلها زودتر میشکنند.
اشکها بیاجازه میآیند.
نام حسین(ع) که میآید، انگار تمام این خاک نفس میکشد.
و زائر، در میان این همه شوق و اندوه،
خودش را جا میگذارد
میان پرچمها،
میان قدمها،
میان نوای «لبیک یا حسین».
شلمچه در اربعین،
فقط مسیر عبور نیست،
مقتل دلتنگیهاست...
جایی که آدمی سبک میشود،
از خودش،
از دنیا،
از همه آنچه او را از کربلا دور کرده است.