پیمان دفاعی یا اعتراف به ناتوانی؟
تحلیل/ تحولات اخیر منطقه نشان داد که عربستان سعودی در حال عبور از «نمایش قدرت» به «مدیریت هراس امنیتی» است. جنگ یمن و حملات مکرر انصارالله به تأسیسات حیاتی عربستان، افسانه نفوذناپذیری سامانههای پدافندی و تضمین امنیت توسط آمریکا را فرو ریخت و ثابت کرد که میلیاردها دلار خرید تسلیحات، لزوماً به معنای امنیت واقعی نیست.
در مقابل، نمایش توان بازدارندگی و قدرت پاسخگویی جمهوری اسلامی ایران در تقابل با آمریکا، موازنه قدرت را در سطح منطقهای و حتی جهانی تغییر داده است. این تحول، بسیاری از دولتهای منطقه را وادار کرده تا راهبردهای دفاعی خود را بازتعریف کنند، زیرا امنیت پایدار بیش از آنکه بر تجهیزات وارداتی استوار باشد، بر توان بومی، اراده راهبردی و قدرت بازدارندگی واقعی تکیه دارد. در چنین فضایی، تلاش عربستان برای انعقاد پیمانهای دفاعی، بیش از آنکه نشانه افزایش قدرت باشد، بازتاب نگرانی از شکافهای امنیتی و کاهش اعتماد به توان بازدارندگی خود است.
واقعیت آن است که تجربههای منطقهای نشان داده است هیچ پیمان دفاعی، بدون برخورداری از توان بومی، اراده عملیاتی و قدرت بازدارندگی مستقل، تضمینکننده امنیت در شرایط بحرانی نخواهد بود. از این منظر، گرایش ریاض به چنین توافقاتی را میتوان نه نماد اقتدار، بلکه اعترافی غیرمستقیم به ناتوانی ساختار دفاعی و آشکار شدن ضعفهای راهبردی آن دانست.
دکتر_مرتضی_امیری_نژاد
انتهای پیام/1007/
