به گزارش خبرنگار خبرگزاری بسیج خرمشهر ،
درشب شهادت حضرت علیبنموسیالرضا (علیهالسلام) گویی آسمان و زمین در حزنِ جانگاهی فرو رفته است. برای آنان، عشق به اهلبیت (ع) در «بذلِ جان و مال» خلاصه میشود. در این شبِ سیاه، موکبداران با چراغهای روشنِ خدمت، راه را بر خستگیِ زائران بستهاند.
خدمت به زائرِ امام رضا (ع)، امتدادِ همان خدمت به زائران اربعین است. شلمچه و خرمشهر، دروازههای ورود به این عشقاند. وقتی میبینیم زائرِ خستهای با یک چایِ گرم یا یک وعده غذای ساده، زیر لب دعایی میکند و اشکی میریزد، خستگی از تنِ ما بیرون میرود.
اینجا بوی حرم میدهد. وقتی نوای مداحی در فضای موکب میپیچد و چشمهایمان به سمت مشهد گره میخورد، دیگر هیچکس به فکرِ کمبود امکانات نیست. همه ما یک هدف داریم: این عزاداریِ مختصر، باید به دلِ حضرت بنشیند.
این خدمترسانی، تنها یک عملِ خیرخواهانه نیست؛ بلکه بخشی از «فرهنگِ زیارت» است که در سالهای اخیر در کشور ما نهادینه شده است. موکبدارانِ خرمشهری که تجربه میزبانی از زوار اربعین را در کارنامه دارند، حالا در شب شهادت امام رئوف، همان تجربه را با طعمِ غربتِ غریبِ طوس آمیختهاند. این «جهادِ خدمت»، پیامی روشن دارد: عزاداری برای امام زمانِ خود، یعنی گرهگشایی از کارِ دیگران.
اینجا در این ایستگاههای صلواتی «امید» و «همدلی» است که به زائران هدیه داده میشود. زائران پرچمدارانِ این راهِ بیانتهای عشقاند که نشان دادند برای خادمِ امام بودن، نیازی به حضور در صحن و سرای حرم نیست؛ هر جا که دلی شکسته و زائری خسته باشد، همانجا حرمِ امام رضا (ع) است.