ایمنی و سلامت در جنگ؛ اولویت فراموش‌شده در میان بحران

به گزارش خبرگزاری بسیج از البرز؛ میلاد فرهادی کارشناس سلامت، گفت:جنگ تنها به میدان نبرد محدود نمی‌شود. هر درگیری نظامی، علاوه بر خسارت‌های مستقیم انسانی و اقتصادی، می‌تواند سلامت جسمی و روانی مردم را برای مدت طولانی تحت تأثیر قرار دهد.

در چنین شرایطی، توجه به اصول ایمنی، بهداشت و سلامت عمومی باید در کنار تأمین امنیت، به یکی از اولویت‌های اصلی جامعه تبدیل شود.

در زمان جنگ، مراکز درمانی، شبکه آب و برق، سیستم دفع فاضلاب و زنجیره تأمین مواد غذایی ممکن است با اختلال مواجه شوند. همین مسئله می‌تواند زمینه‌ساز افزایش بیماری‌های عفونی، مسمومیت‌های غذایی، کمبود دارو و مشکلات بهداشتی شود.

 بنابراین حفظ دسترسی مردم به آب سالم، مواد غذایی بهداشتی و خدمات درمانی، بخشی جدایی‌ناپذیر از مدیریت بحران است.

از سوی دیگر، سلامت روان نیز نباید نادیده گرفته شود. صدای انفجار، از دست دادن عزیزان، آوارگی، نگرانی درباره آینده و مشاهده صحنه‌های خشونت می‌تواند فشار روانی شدیدی بر افراد، به‌ویژه کودکان و سالمندان، وارد کند.

 ایجاد محیط‌های امن، حمایت خانوادگی و اجتماعی و دسترسی به خدمات تخصصی سلامت روان می‌تواند در کاهش آثار بلندمدت این آسیب‌ها مؤثر باشد.

یکی دیگر از موضوعات مهم، افزایش خطر حوادث ناشی از ساختمان‌های آسیب‌دیده، شیشه‌های شکسته، آتش‌سوزی، آلودگی هوا و مهمات منفجرنشده است.

مردم باید از نزدیک شدن به مناطق آسیب‌دیده، اشیای ناشناس و بقایای مهمات خودداری کنند و هرگونه مورد مشکوک را به نیروهای مسئول اطلاع دهند.

در چنین شرایطی، اطلاع‌رسانی دقیق و مسئولانه نیز اهمیت ویژه‌ای دارد.

انتشار شایعات درباره حملات، وضعیت بیمارستان‌ها، آلودگی آب یا کمبود مواد غذایی می‌تواند اضطراب عمومی را افزایش دهد و حتی جان افراد را به خطر بیندازد.

رسانه‌ها وظیفه دارند اخبار مرتبط با سلامت و ایمنی را از منابع معتبر دریافت و بدون ایجاد هراس عمومی منتشر کنند.

جنگ ممکن است در مدت کوتاهی آغاز شود، اما آثار آن بر سلامت جامعه می‌تواند سال‌ها باقی بماند. به همین دلیل، حمایت از کادر درمان، حفظ زیرساخت‌های بهداشتی و درمانی، تأمین آب و غذای سالم، توجه به سلامت روان و آموزش اصول ایمنی، باید بخشی از برنامه‌های مدیریت بحران باشد.

در شرایط جنگی، حفظ جان انسان‌ها تنها به معنای مقابله با خطرهای مستقیم نیست؛ بلکه سلامت جسم و روان مردم نیز باید در مرکز توجه قرار گیرد.

 جامعه‌ای که برای حفظ سلامت شهروندان خود برنامه داشته باشد، توان بیشتری برای عبور از بحران و بازسازی پس از آن خواهد داشت.