امنیت روانی جامعه در سایه عفاف و اخلاق اجتماعی

آرامش روانی فرد و جامعه از مقاصد اصلی و مهم شریعت است. بر همین اساس شرع مقدس بسیاری از اعمالی که فرد و جامعه را دچار ناهنجاری و اختلال روانی می‌کند ممنوع و حرام اعلام کرده است. عیوب کسی را در غیاب او به دیگران گفتن یعنی غیبت؛ نسبت ناروا به شخصی دادن یعنی تهمت؛ حرف نادرست تحویل دیگران دادن یعنی دروغ و . . . همگی مورد نهی واقع شده، چرا که فرد و جامعه را دچار تشتت و نابسامانی کرده، راه سعادت را به روی آنها می‌بندد. از مخرب‌ترین عوامل در به هم ریختن امنیت روانی و آرامش جامعه، بی‌بندوباری در مسائل جنسی است: پوشش نامناسب یعنی بدحجابی، عدم پوشش یعنی بی‌حجابی، عرضه کردن خود به غیر محارم، آرایش‌های جذاب و . . . به شدت روان فرد و جامعه و روابط مشروع و سالم افراد را دچار اختلال می‌کند.زنی که شوهر خود را روانه محیط اجتماعی کرده، دائما دچار تشویش است که آیا همسرش دل به دیگری خواهد داد یا کماکان دل در گرو وفا و صفای همسرش خواهد داشت؛ پدر و مادری که فرزندشان برای تحصیل و کار پا در عرصه اجتماع می‌گذارد تا زمان بازگشت بدون آسیب فرزندشان، با استرس و اضطراب دست و پنجه نرم خواهند کرد و . . . .